ค่มองก็รู้แล้วว่าเธอไม่มีความสุขกับชีวิตภายในสถานที่แห่งนี้เท่าไหร่นักรอยยิ้มก็ดูฝืนธรรมชาติสุดๆ เยว่เหยาคนนี้ก็ซื่อเสียเหลือเกินที่เชื่อคำพูดของเธอ มาวเย่ซานและเสว่หลินต่างก็มองออกว่าเธอไม่มีความสุข แต่จะทำอะไรได้ล่ะ?ตระกูลใหญ่ทั้งเจ็ดก็ทำแบบนี้มาโดยตลอดหลังจากนั่งรออยู่ครู่ใหญ่ มีคนจากตระกูลอื่นเข้ามาทักทายมาวเย่ซาน 1-2 คน แต่เมื่อการประลองกำลังจะเริ่มต้นขึ้น ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปประจำตำแหน่งของตัวเองผ่านไปครึ่งชั่วโมงให้หลัง เสียงฆ้องดังขึ้น ทุกคนเริ่มเงียบเสียงลง ตรงกลางสนามประลองมีผู้เฒ่าคนหนึ่งยืนอยู่ พลังที่ส่งออกมาจากตัวของเขาทำให้รับรู้ได้ว่าเขาคือผู้มีความแข็งแกร่งสูงสุดของระดับนภาลัยแม้ว่าจะอายุมากแล้ว แต่น้าเสียงของเขากลับทรงพลัง“ข้าคือหัวหน้าตระกูลเฉวี่ยน (หมา) วันนี้คือวันประลองระหว่างตระกูลที่จะจัดขึ้นทุกๆ สามปี ข้าหวังว่าเหล่าลูกหลานจะเจิดจรัสภายในงานประลองวันนี้ ตอนนี้ขอให้หัวหน้าตระกูลแต่ละตระกูลนำของเดิมพันออกมา”หลังจากนั้นมีคนเดินเข้ามาพร้อมกับถาดในมือเพื่อเก็บสมบัติประจำตระกูลนำโดยเหล่าผู้อาวุโส ช่างบังเอิญจริงๆ คนที่เข้ามาเก็บสมบัติของตระกูลมาวคือเสอเทียนเหยียนและคนของตระกูลเสอเสอเทียนเหยียนยิ้มด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น “ไม่ทราบว่าปีนี้หัวหน้าตระกูลมาวจะใช้อะไรเป็นเครื่องเดิมพันรึ?”มาวเย่ซานเปล่งเสียงหึออกมาจากลำคอ เขาหยิบแหวนหยกวงหนึ่งออกมา ทันใดนั้นเสว่หลินก็รี
