บค้านขึ้นมาว่า “ท่านพ่อ นี่เป็นสมบัติแสดงความรักระหว่างท่านพ่อกับท่านแม่ เหตุใดท่านพ่อถึงได้……”มาวเย่ซานหันมามองเย่ฮวาปราดหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปพูดด้วยรอยยิ้มกับเสว่หลินว่า “พ่อเชื่อว่าการประลองครั้งนี้เจ้าและเย่ฮวาจะต้องได้รับชัยชนะอย่างแน่นอน”พูดจบเขาก็ยื่นแหวนให้เสอเทียนเหยียน เสอเทียนเหยียนไม่ได้ยื่นมือออกมารับของชิ้นนี้ แต่กลับพูดด้วยน้าเสียงเย้ยหยัน “ก็แค่แหวนสวมนิ้วที่มีดีแค่รูปลักษณ์ภายนอก เมืองสวรรค์ลึกลับของเราต้องการของล้าค่าไม่ใช่ของไร้ราคาเช่นนี้”“เจ้า!” เยว่เหยาได้ยินเช่นนั้นก็เตรียมตัวโต้ตอบกลับไป แต่ชายหนุ่มอีกสองคนจากตระกูลมาวห้ามเธอได้ทัน เย่ฮวายกมือขึ้นมาขวางมือของมาวเย่ซานไว้ “ท่านพ่อ ตอนนี้ผมเป็นลูกเขยของตระกูลมาวแล้ว อีกอย่างแหวนวงนี้ก็สำคัญต่อท่าน อาจารย์ของผมเคยมอบโอสถวิญญาณให้ผม ยังไงก็ไม่ได้ใช้มันอยู่แล้ว ให้ผมจัดการเรื่องนี้เถอะนะ”พูดจบ เย่ฮวาก็หยิบถุงโอสถออกมาวางบนโต๊ะ เสอเทียนเหยียนที่กำลังจะหัวเราะเยาะ แต่ตอนที่ถุงโอสถถูกหยิบออกมาและรู้สึกได้ถึงพลังจากโอสถลั่วซิน สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมเสอเทียนเหยียนรีบเปิดถุงโอสถเพื่อดูสิ่งที่อยู่ด้านในนั้น จู่ๆ เขาก็อุทานออกมาด้วยความตกตะลึง “นี่มันโอสถวิญญาณขั้นเซียน!”ทันทีที่เสียงของเขาดังขึ้น ทุกสายตาพลันหันมามองทางนี้เป็นตาเดียว แม้แต่ผู้เฒ่าที่ยืนอยู่บนลานประลองก็รีบกระโดดลงมายืนข้างๆ เสอเทียนเหย
