เสอเทียนเหยียนพูดด้วยน้าเสียงเกรี้ยวกราดเสว่หลินและเยว่เหยาเดินออกมาเช่นกัน มาวเย่ซานยิ้มเยาะ “ลูกชายของเจ้าต่างหากล่ะที่สมควรถูกสั่งสอนแต่เจ้ากลับมารังแกผู้น้อยเช่นนี้ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปเจ้าไม่กลัวอับอายขายขี้หน้าหรืออย่างไรกัน?”เสอเทียนเหยียนหน้าแข็งทื่อ เขาพูดต่อไปว่า “ก็ได้!หลังจากนี้อีกสองวันตระกูลจะมีการประลองยุทธ์ ข้าจะทำให้ตระกูลมาวของพวกเจ้าต้องรู้สึกผิดที่ทำเช่นนี้! เจ้าอยากได้โอสถหทัยแกร่งไม่ใช่รึ? ของเดิมพันจากตระกูลเสอของพวกข้านอกจากจะครอบครองเหล็กวิจิตรลึกลับโบราณแล้ว ยังมีโอสถหทัยแกร่งอีกหนึ่งเม็ดด้วย!”เหล็กวิจิตรลึกลับโบราณ!ได้ยินคำนี้ดวงตาของเย่ฮวาพลันเปล่งประกายแวววาวขึ้น ประลองยุทธ์ของตระกูลอย่างนั้นเหรอ? เดิมพัน? ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับฉันแล้วสิ!มาวเย่ซานสีหน้าอึมขรึมลง เสอลี่เฟิงพูดด้วยรอยยิ้ม“ถึงเวลานั้นข้าจะให้พี่หยางเขี่ยลูกหลานตระกูลมาวของพวกเจ้าให้หมดเลย!”คนเหล่านั้นแสดงสีหน้าเย้ยหยันก่อนจะหมุนตัวจากไปเสว่หลินและเยว่เหยารีบก้าวเท้ามาด้านหน้า พวกเขาทั้งสามคนสีหน้าระทมทุกข์อย่างเห็นได้ชัด เย่ฮวารู้ดีว่าพวกเธอต่างก็กังวลเกี่ยวกับโรคของแม่พวกเธอ ดูเหมือนว่าวันนี้เขาคงไปจากที่นี่ไม่ได้แล้วสิ คงต้องช่วยอะไรพวกเธอสักหน่อยแล้ว ที่มาวเย่ซานต้องบาดหมางกับตระกูลเสอก็เป็นเพราะออกมาปกป้องเขา คนแบบนี้คู่ควรแก่การชื่นชมเย่ฮวาหันไปถามมาวเย่ซาน “ท่านผู้
