ื่นชมแต่ส่วนใหญ่มองด้วยความเห็นอกเห็นใจเยว่เหยานำพวกเขาเดินออกมาด้วยความรีบร้อนระหว่างทางเดิน เธอก็กำหมัดแน่นพร้อมกับพูดด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด “ตระกูลเสอรังแกผู้อื่นมากเกินไปแล้ว วันนี้ได้เอาคืนสะใจยิ่งนัก”เสว่หลินยิ้มด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ครั้งนี้เราทำร้ายคนของตระกูลเสอจนได้รับบาดเจ็บ เกรงว่าต้องเจอกับความยากลำบากเป็นแน่”ระหว่างที่พูดเธอก็หันมามองเย่ฮวา “ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยเหลือ”เย่ฮวายักไหล่ “ฉันมาที่นี่เพื่อมาพบกับหัวหน้าตระกูลของพวกเธอ ฉันมีบางอย่างที่ต้องการความช่วยเหลือจากเขา คิดซะว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณล่วงหน้าก็แล้วกัน”เดินไปได้ไม่นานพวกเขาก็มาถึงจวนแห่งหนึ่ง จวนแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นมาแบบง่ายๆ แต่กลับสะอาดสะอ้านเป็นอย่างมาก เยว่เหยาและคนอื่นๆ เดินนำเขาเข้าไปด้านในจวนแห่งนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกับทะลุมิติมายังยุคโบราณ หากเทียบกับสิ่งก่อสร้างสไตล์ยุโรปโบราณภายในเมืองหลักของเกมนี้ เขารู้สึกว่าสิ่งก่อสร้างสไตล์จีนโบราณดูงดงามยิ่งกว่าหลังจากเดินเข้ามาถึงกลางจวน พวกเขาก็มาถึงห้องรับรองด้านหน้า ภายในห้องรับรองมีชายวัยกลางคนนั่งอยู่เขากำลังนั่งขมวดคิ้วก้มหน้าอ่านหนังสือกองสูงเท่าภูเขาตอนที่พวกเขาเดินเข้ามาด้านใน ชายกลางคนจึงเงยหน้าขึ้นกวาดตามองพวกเขา สายตาของเขาเหลือบมองมาที่เย่ฮวาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็มองไปที่หยินซีที่อยู่บนหลังของเย่ฮวา เขาพูดกับเยว่เหยาด้วยเสียงเคร่งขรึม“เจ้าพาซีเอ๋อ
