ย่ฮวายิ้มแย้มเบิกบาก จู่ๆ สีหน้าของเขาก็แสดงความเคร่งขรึมออกมา อีกฝ่ายพูดด้วยน้าเสียงดุดันว่า “คิดว่าตัวเองเป็นฮีโร่งั้นสิ? ไอ้หนู ฉันว่าทางที่ดีนายอย่าเข้ามาแส่หาเหาใส่หัวเลย!”เย่ฮวาแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน เขาหันไปกระซิบกับมู่จื่อหาน “พวกเราไปกันเถอะ เยว่เอ๋อร์กับลินดาคงรอแย่แล้ว”มู่จื่อหานพยักหน้าเบาๆ จากนั้นเธอก็ใช้สองมือกอดแขนของเย่ฮวาไว้และเดินลงไปชั้นล่างวินาทีที่เย่ฮวาเดินผ่านชายคนนั้น จู่ๆ อีกฝ่ายก็หมุนตัวกลับมาและซัดหมัดแหวกอากาศเข้าใส่เขาจนเกิดเสียงลมดังขึ้น!บางทีอาจจะเป็นเพราะเซลล์ในร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้น เย่ฮวาจึงรู้สึกได้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเขารีบเบี่ยงตัวไปข้างๆ หมัดของอีกฝ่ายจึงผ่านปลายจมูกของเขาไปอย่างเฉียดฉิว จากนั้นเย่ฮวาก็คว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้และบิดอย่างแรงเพื่อหักแขนของอีกฝ่ายไปไว้ด้านหลัง ชายคนนั้นร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “รู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นใคร?!”เย่ฮวาผลักอีกฝ่ายจนทำให้ชายคนนั้นกระเด็นไปด้านหน้าและล้มหน้าคะมำลงกับพื้น เขาตอบด้วยท่าทางไม่แยแส “ฉันไม่สนหรอกว่านายเป็นใคร แต่ถ้ายังตามราวีพวกเราไม่เลิก ฉันนี่แหละที่จะทำให้นายเห็นว่าฉันคือใคร”พูดจบเย่ฮวาก็ดึงมู่จื่อหานเดินลงไปด้านล่างทันทีตอนที่เดินลงบันไดมา มู่จื่อหานก็กระซิบเบาๆ ว่า“เย่ฮวา วันนี้พวกเราไปกันก่อนเถอะ”เย่ฮวายิ้ม เขายกมือขึ้นมาโอบแขนเธอ “กว่าจะได้ออกมาเที่ยวกันแบบนี้ กฎหมายบ้านเมืองก็
