มกริ่ม ส่วนเย่ฮวายังคงนั่งนิ่งและหันไปคุยกับซิงเหอต่อหลังจากผ่านไปสองชั่วโมงกว่าๆ พวกเขาก็แยกย้ายกัน เป็นเพราะกวาจื่อและสองหนุ่มจะไปเที่ยวกันต่อ เย่ฮวาและสามสาวจึงขอตัวกลับก่อนระหว่างทางพวกเขาไม่ได้พูดคุยอะไรกัน มีแต่เยว่เอ๋อร์ที่เอาแต่บ่นถึงท่าทางซกมกของกวาจื่อและสองคนที่เหลือไม่หยุดปาก ส่วนมู่จื่อหานก็แค่ตอบกลับไปสั้นๆ ราวกับไม่ได้สนใจในสิ่งที่เธอพูดเย่ฮวาและลินดานั่งอยู่ด้านหลังเงียบๆ เป็นเพราะกลัวว่าจะไม่เนียนมากพอ เขาจึงแสร้งหลับตาแกล้งหลับเงียบๆ คนเดียวหลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมงในที่สุดพวกเขาก็เดินทางกลับมาถึงวิลล่า ทุกคนแยกย้ายกันกลับไปอาบน้าอาบท่าส่วนเย่ฮวาก็กลับมาที่ห้องของตัวเองและดึงมือออกมาจากกระเป๋ากางเกง แผ่นผ้าอนามันที่แปะอยู่บนฝ่ามือทำให้เขารู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย เพราะมันซึมซับได้เป็นอย่างดีแถมไม่ห่อตัวไม่ซึมเปื้อนด้วย! (ถุย!)ตอนที่เขากำลังเตรียมล้างแผลและพันผ้าพันแผลให้ตัวเอง จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ตอนที่เปิดประตูออกไปก็พบว่ามู่จื่อหานกำลังยืนอยู่ด้านนอกพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาลในมือเย่ฮวายิ้มและเปิดประตูให้เธอเข้ามา ตอนที่ปิดประตูห้อง มู่จื่อหานก็เหลือบมองผ้าอนามัยที่ชุ่มไปด้วยเลือดที่วางอยู่บนโต๊ะ จู่ๆ เธอก็หน้าแดงหูแดงขึ้นมาด้วยความเขินอาย ช่างน่ารักจริงๆมู่จื่อหานสั่งให้เขานั่งข้างๆ เตียง จากนั้นเธอก็เริ่มล้างแผลให้เขาด้วยแอลกอฮอล์และพันผ้าพันแผลให้ใหม่ฝีมือ
