นะ”“อืม”จากนั้นเธอก็เดินลงไปชั้นล่างเพื่อเข้าห้องน้า เย่ฮวาจึงหันมาคุยเกี่ยวกับเรื่องที่น่าสนใจภายในเกมกับซิงเหอต่อส่วนลินดายังคงนั่งกินเบอร์เกอร์ทะเลห้าหกชิ้นพร้อมกับจิบนมอีกแก้วด้วยท่าทางอิ่มเอมใจผ่านไปราวๆ 5 นาทีก็ยังไม่เห็นมู่จื่อหานเดินกลับมาเขาจึงเริ่มเกิดความกังวลใจขึ้น “พวกนายคุยกันไปก่อนนะฉันขอไปดูเสี่ยวหานก่อน”ลินดารีบลุกขึ้นยืน “ฉันไปด้วย”เย่ฮวายิ้ม “ไม่ต้องหรอก ฉันแค่อยากไปดูน่ะว่าทำไมเธอยังไม่ขึ้นมา ที่นี่ไม่น่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรอก”หลังจากเดินลงมาด้านล่างเขาก็รีบเดินไปที่หน้าห้องน้าทันที ตอนที่มาถึงก็พบว่ามีป้าแม่บ้านกำลังถูพื้นอยู่เย่ฮวาหยิบโทรศัพท์และยื่นภาพคู่ของเขาและมู่จื่อหานเพื่อถามแม่บ้าน “พี่ครับ เห็นผู้หญิงคนนี้ไหมครับ?”ป้าแม่บ้านหยุดภารกิจในมือและเหลือบมองภาพในโทรศัพท์ “เธอคือแฟนของสาวน้อยคนนี้สินะ หล่อเหมือนกันนะเนี่ย”เย่ฮวายิ้มแห้งตอบกลับไป ป้าแม่บ้านหมุนตัวและชี้ไปที่ทางเดินที่อยู่ข้างๆ “เมื่อกี๊ฉันเห็นเธอเดินคุยโทรศัพท์ไปทางนั้นน่ะ”หลังจากกล่าวขอบคุณเย่ฮวาก็เดินไปที่ทางเดินทันทีเมื่อผ่านทางเดินก็จะเป็นจุดสำหรับจอดรถของร้านอาหารแห่งนี้ที่จอดรถใต้ดินมีพื้นที่ค่อนข้างกว้างขวาง ตอนที่เขาเดินลงมาก็กวาดตามองไปรอบๆ เพื่อตามหามู่จื่อหานทว่าที่นี่กลับไม่มีใครเลยและเงียบมาก ตอนที่เขากำลังตามหาเธอ จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น ตอนที่มองหน้าจอเขาก็รู้สึกว่
