มะ…ไม่จริง…”มู่จื่อหานถอยผงะออกไปหนึ่งก้าวก่อนจะทิ้งตัวลงกับพื้น โชคดีที่เยว่เอ๋อร์ประคองร่างของเธอได้ทันจึงไม่ล้มหัวคะมำลงกับพื้น มู่จื่อหานสะบัดแขนของเยว่เอ๋อร์และวิ่งไปที่ห้องผู้ป่วยฉุกเฉิน เธอไม่เชื่อ! เธอไม่มีทางเชื่อว่าคนที่เธอรักและเพิ่งบอกรักเธอเมื่อวานจะถูกพรากไปอยู่ในโลกอีกใบแล้ว!เยว่เอ๋อร์ดึงมู่จื่อหานไว้และกอดเธอทั้งน้าตา สองสาวพากันทรุดตัวลงกับพื้นและร้องห่มร้องไห้อยู่ด้านหน้าห้องฉุกเฉินด้วยหัวใจที่แตกสลายเป็นเพราะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้คุณมู่จึงนั่งเครื่องบินส่วนตัวเดินทางมาที่นี่ ส่วนพ่อแม่ของเย่ฮวากวาจื่อก็ไม่รู้ว่าจะบอกกับพวกเขาว่าอย่างไร พวกท่านทั้งสองคนอายุมากแล้วอีกทั้งยังมีเย่ฮวาเป็นลูกชายเพียงคนเดียว ถ้าหากเขาโทรไปบอกว่าเย่ฮวาไม่อยู่แล้ว กวาจื่อกลัวว่าทั้งสองคนจะทำใจไม่ได้ผ่านไปได้ไม่นานร่างของเย่ฮวาที่ถูกผ้าขาวคลุมไว้ก็ถูกเข็นออกมาจากห้องเพื่อย้ายไปอยู่ห้องข้างๆ เพื่อให้ญาติพี่น้องของเขาได้เห็นหน้าเป็นครั้งสุดท้ายภายในห้องผู้ป่วย มู่จื่อหานค่อยๆ ดึงผ้าขาวออกด้วยมือที่สั่นระริก ตอนที่เธอเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเย่ฮวาก็รู้สึกเจ็บปวดเข้ากลางใจราวกับถูกมีดปักเข้ากลางอกตอนนี้เธอเห็นความจริงที่ว่าเธอและเย่ฮวาถูกแยกออกจากโลกใบเดียวกันแล้วจริงๆหลังจากผ่านไปได้ครึ่งนาทีคุณมู่ก็เดินทางมาถึง เขามองศพที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยสีหน้าโศกเศร้า“พ่อคะ…”คุณมู่เดินมาข้างๆ มู่จ
