ื่อหาน เธอถลาเข้าไปกอดพ่อของตัวเองและเริ่มร้องไห้ฟูมฟายอีกครั้ง คุณมู่เป็นคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานาน แม้ว่าภายในใจจะรู้สึกโศกเศร้า แต่ในฐานะที่เขาเป็นถึงประธานบริษัทเขาจำเป็นต้องรักษาภาพลักษณ์ให้เป็นคนเข้มแข็งท่ามกลางสถานการณ์เช่นนี้ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็หันไปมองกวาจื่อ ก่อนจะเดินออกจากห้องเหลือทิ้งไว้เพียงแค่มู่จื่อหานที่อยู่กับเย่ฮวาเพียงลำพังเป็นครั้งสุดท้ายมู่จื่อหานจับมือเย่ฮวาที่เย็นเฉียบไว้ เธอยกฝ่ามือของเขาขึ้นมาทาบแก้มของตัวเองพร้อมกับพูดด้วยน้าเสียงสะอึกสะอื้น “นายบอกฉันว่าจะท่องยุทธภพและอยู่กับฉันตลอดไปไม่ใช่เหรอ? ทำไมนายถึงทิ้งฉันไป! ทำไม!!!”ระหว่างที่ร้องไห้เธอก็ใช้มือผลักร่างไร้วิญญาณของเย่ฮวาด้วยความน้อยใจที่ไม่รักษาสัญญา ทว่าตอนนี้เธอไม่มีโอกาสแม้จะพูดอะไรกับเขาแม้แต่คำเดียวด้านในห้องผู้ป่วยมีแต่เสียงร้องไห้ที่ดังอย่างต่อเนื่องส่วนด้านนอกคุณมู่ก็บอกให้กวาจื่อโทรไปหาพ่อแม่ของเย่ฮวา และแจ้งข่าวร้ายนี้กับพวกเขา……“อะไรเนี่ย! นานเกินไปแล้วนะ สมิธนั่นคงไม่ได้โกหกฉันใช่ไหมเนี่ย?”ท่ามกลางฉากขาวโพลน ร่างของเย่ฮวายังคงยืนอยู่ที่นี่ไม่ได้ไปไหน เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงหรือหนึ่งวันกันแน่ แต่อาจจะมีความเป็นไปได้ว่าผ่านไปเป็นเดือนแล้ว ที่เขาไม่แน่ใจเพราะเขาไม่สามารถคำนวณเวลาได้จริงๆ ว่าตอนนี้มันผ่านไปนานขนาดไหนแล้วรอบตัวเขาไม่มีอะไรเลยนอกจากความขาวโพลนที่ไกลส
