ุดลูกหูลูกตา เขารู้สึกสิ้นหวังและรู้สึกราวกับว่าเขาจะไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้อีกสมองของเขานึกถึงผู้คนที่รู้จักและเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ภาพตรงหน้าที่ปรากฏขึ้นล้วนแล้วแต่เกิดขึ้นจากความทรงจำในอดีตของเขาเขานอนแหงนหน้าและย้อนคิดกลับไปว่าจากที่เคยเล่นเกมอย่างสนุกสนานอยู่ดีๆ ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นแบบนี้ไปได้ เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าเขาอาจจะไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้แล้วตอนที่เขากำลังเตรียมตัวนอนงีบด้วยความง่วง จู่ๆ เขาก็รู้สึกได้ถึงความเย็นที่ส่งมาที่ฝ่ามือของเขา ไม่เพียงแต่มือเท่านั้นแม้แต่ร่างกายของเขาก็เย็นเฉียบเช่นกัน ทว่าท่ามกลางความเย็นนี้เขาก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ส่งมาที่ร่างกายของเขาด้วยเขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมาดูแต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย มีเพียงความรู้สึกเท่านั้นที่เขายังสัมผัสกับมันได้เขารู้สึกมีความสุขจนเผลอยิ้มออกมา : เสี่ยวหาน…เธอคงทนไม่ไหวขับรถมาหาฉันอีกแล้วสินะ?ตอนที่เขาเตรียมตัวจะออกจากเกมก็พบว่าปุ่มเครื่องมือออกจากเกมที่เคยมีไม่สามารถใช้งานได้ มันทำให้รู้สึกราวกับว่าเขากำลังอยู่ในโลกของเกมที่ไม่มีระบบควบคุม และมันก็ไม่มีฉากเกมปรากฏให้เขาเห็นด้วยเช่นกันเขารู้สึกงุนงงและตื่นตกใจ ทว่าไม่นานเขาก็กลับมาสงบอีกครั้ง บางทีอาจจะเป็นเพราะเกมติด BUG ระบบBUG แบบนี้ไม่นานก็คงจะตรวจสอบได้ และเขาก็คงได้ออกจากเกมเร็วๆ นี้นี่เป็นครั้งแรกที่เขาติด BUG ทว่าภายในใจของเขากลั
