่จื่อหานอย่างแผ่วเบาอีกครั้งก่อนจะเลื่อนมาจูบลำคอขาวนวลของเธอจากนั้นก็ใช้มือค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อของเธอทีละเม็ดอย่างช้าๆ เสื้อในลูกไม้สีฟ้าที่ปกปิดอยู่บนเนินอกขาวราวเกล็ดน้าแข็งค่อยๆ เผยออกมา ส่งผลให้เลือดที่อยู่ภายในร่างกายของเขาปะทุขึ้นอีกครั้งตอนที่เขากำลังเลื่อนฝ่ามือเพื่อจะสำรวจด้านล่างของเรือนร่างงามของเธอ จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นข้างหูของเขาวินาทีนั้นสติสัมปชัญญะของเขาได้กลับคืนมาอีกครั้งแม้ว่าเรือนร่างของมู่จื่อหานและปฏิกิริยาโต้ตอบของเธอจะทำให้เขาอยากไปต่อ แต่ท้ายที่สุดเขาก็ข่มอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองให้กลับเข้าที่เข้าทางอีกครั้งเขาลุกขึ้นยืนและใส่กางเกงขาสั้นกลับเข้าไปตามเดิมเป็นเพราะเจ้าน้องชายของเขาในเวลานี้ตั้งตระหง่านจนเห็นได้ชัดเขาจึงต้องใช้กางเกงขายาวใส่ทับอีกหนึ่งตัวเพื่อปกปิดมันและไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตา จากนั้นเขาก็หันไปมองมู่จื่อหานที่กำลังมุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เขายิ้มแล้วพูดกับเธอว่า “เก็บของเถอะ เดี๋ยวฉันออกไปเปิดประตูเอง”จากนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเรื่อยๆ บางที่เจ้ากวาจื่ออาจจะกำลังเล่นเกมอยู่จึงไม่ได้ไปเปิดประตูด้วยตัวเองเขาจึงต้องออกมาเปิดประตูเพื่อต้อนรับแขกผู้มาเยือนตอนที่เปิดประตูก็พบว่าเยว่เอ๋อร์กำลังยืนถลึงมองเขาด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด “พี่เย่ฮวา เมื่อคืนคงฟินมากสินะวันนี้ถึงไม่สนใจฉันแบบนี้เนี่ย?”เขาเห็นท่าทางของเธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเอือมระอา
