กฝ่ายที่มีสายตาที่แหลมคมก่อนจะยิ้มออกมา “ตอนนี้เมืองหวนเซียงกำลังอยู่ในช่วงเวลาแห่งความโกลาหล ผู้เล่นต่างก็ต้องรับมือและต่อสู้กันเป็นเรื่องปกติ ทำให้ยากเกินกว่าที่จะหลบหลีกได้ เรื่องนี้ไม่ต้องชดใช้ความเสียหายอะไรหรอก”อีกฝ่ายพยักหน้า “ในเมื่อนายพูดแบบนี้ ถ้างั้นฉันคงไม่คะยั้นคะยอให้มากความ แต่สำหรับการต่อสู้ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ฉันยินดีที่จะทำบางสิ่งให้เพื่อเป็นการขอโทษ…”พูดจบเขาก็หันไปมองผู้เล่นหน่วยย่อยสามของตัวเองแล้วพูด “ขอโทษผู้เล่นของหานเยว่เหมิงซะ ถ้าหากไม่ขอโทษก็ออกจากกิลด์หยินห่ายฝูเฉิงไป และหลังจากนี้ก็อย่าได้มาข้องเกี่ยวอะไรกันอีก!”มีผู้เล่นจำนวนไม่น้อยที่หมุนตัวเดินจากไป ทว่าทันทีที่พวกเขาก้าวเดินออกไปได้ไม่ถึงสิบก้าวก็ถูกผู้เล่นที่ยืนอยู่ด้านหลังซ่างกู่เซียงเจียวสังหารจนตายภายในชั่วพริบตาด้วยเหตุนี้คนที่เหลือจึงไม่มีใครกล้าก้าวเท้าเดินออกไปจากที่นี่ ทันใดนั้นนักเวทย์สาวที่อยู่ด้านหลังสุดก็นำผู้เล่นใต้บัญชาการของเธอเข้ามาใกล้ แล้วโค้งตัวลงต่อหน้าผู้เล่นของกิลด์หานเยว่เหมิงพร้อมกับพูดเสียงพึมพำ “ขอโทษ…”ซ่างกู่เซียงเจียวตะคอกเสียงดัง “ดังกว่านี้!!!”ผู้เล่นชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็รีบก้มหน้าแล้วตะโกนขึ้นสุดเสียง “ขอโทษ!!!”ซ่างกู่เซียงเจียวพยักหน้าด้วยความพอใจก่อนจะหันมาพูดกับเย่ฮวาว่า “นายพอใจหรือเปล่า?”เย่ฮวายิ้ม “ไม่มีคำว่าไม่พอใจหรอก เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องร้องขอ ทุกคนต่า
