็นพลังงานความเย็นจนทำให้เขาต้องหันไปมองเม่ยเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ และพบว่าเธอกำลังตัวสั่นมือน้อยๆ ของเธอจับข้อมือของเขาไว้พร้อมกับกดศีรษะลงแล้วใช้น้าเสียงที่สั่นคลอนพูดว่า “ท่าทางของพี่ชายน่ากลัวมากเลยเจ้าค่ะ พี่ชายบอกเม่ยเอ๋อร์เองไม่ใช่หรือเจ้าคะว่าให้อภัยคนอื่น ?”เย่ฮวาชะงักไปเล็กน้อย นี่ฉันน่ากลัวมากขนาดนั้นเลยเหรอ ?ความโกรธแค้นที่สะสมมาเป็นเวลานานทำให้เย่ฮวาเป็นเหมือนกับลูกโป่งที่ถูกเข็มเล็กๆ เจาะจนแตกภายในชั่วพริบตา ซึ่งทำให้ความแค้นทั้งหมดที่มีครอบคลุมไปทั่วทั้งจิตใจ ฉันในตอนนี้คือเทพที่กำลังลงทัณฑ์ผู้ชั่วร้ายหรือเป็นปีศาจชั่วร้ายที่กำลังถูกครอบงำด้วยความแค้นกันแน่นะ ?เย่ฮวาหันกลับไปมองยาวเนี่ยน หลีเยว่เปยเกอและชิงฮว่าซ่งที่อยู่ด้านหลัง ทว่าพวกเขากลับไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาราวกับรอคอยการตัดสินใจของเขาเพียงคนเดียว เย่ฮวาหันไปมองเม่ยเอ๋อร์ที่แสดงสีหน้าและแววตาที่หวาดกลัวอีกทั้งยังมีน้าตาใสๆ กำลังคลอเบ้า เขาเก็บดาบในมือพร้อมกับยิ้มให้เธอพลันพูดขึ้นว่า “ใช่แล้ว…ต้องให้อภัยคนอื่น !”เย่ฮวาลูบศีรษะของเม่ยเอ๋อร์เบาๆ ก่อนจะหันไปพูดกับจื้อลี่ชาวฉุนว่า “นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันจะทำเป็นลืมความแค้นระหว่างกิลด์หานเยว่เหมิงและวิหารสังหารเทพทั้งหมดที่มี กิลด์หานเยว่เหมิงจะล้มเลิกการไล่สังหารกิลด์วิหารสังหารเทพและพวกเราจะสิ้นสุดกันแค่นี้ แต่ถ้าหากวิหารสังหารเทพยังกล้ารุกรานและรังแกคนของ
