เราอีกแม้แต่ครั้งเดียว ฉันจะไม่ไว้หน้าใครหน้าไหนทั้งนั้น ไม่ว่านายจะส่งคนมาแค่คนเดียวหรือจะมาเป็นหมื่นคนฉันก็จะฆ่าพวกนายให้หมด ถ้าไม่เชื่อก็คอยดูแล้วกัน !”พูดจบเย่ฮวาก็ดึงแขนเม่ยเอ๋อร์และเดินออกมา เหลือเพียงแค่จื้อลี่ชาวฉุนที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยสายตาที่ราวกับปลาตาย เย่ฮวาหันไปมองชิงฮว่าซางพลันยิ้มให้อีกฝ่าย“เอ่อ…ขอโทษทีนะ แต่ฉันไม่ฆ่าหมอนั่นแล้วล่ะ”ชิงฮว่าซางกระโดดลงมาจากหลังม้าแล้วเดินตรงมาหาเขา ก่อนจะใช้ดวงตาที่เป็นเหมือนกับหลุมลึกราวกับหัวกะโหลกมองมาพลันพูดด้วยน้าเสียงแหบพร่าว่า “อีเย่กูโจวนายแน่ใจเหรอว่าจะไม่ฆ่าเขา ?”เย่ฮวาพยักหน้าพร้อมกับยิ้ม “ขอโทษด้วยนะที่ทำให้นายต้องเสียเวลาโดยที่ไม่ได้อะไรเลย แต่ฉันไม่อยากฆ่าหมอนั่นแล้ว เพราะตอนนี้ฉันได้สร้างความเสียหายให้กับเขามากกว่าที่เขาทำกับฉันแล้วล่ะ”ชิงฮว่าซางส่ายหน้า “จิตใจที่มีความเมตตายากเกินกว่าจะกลายเป็นจักรพรรดิได้ การไม่ทำอะไรเลยจะทำให้นายกลายเป็นแค่ตัวสำรองที่ไม่สามารถยืนอยู่จุดสูงสุดได้ตลอดไป”เย่ฮวายิ้ม “ฉันเข้าใจความหมายของนายดี แต่ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นจักรพรรดิตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ฉันก็แค่อยากเป็นรองหัวหน้าคนหนึ่งของกิลด์หานเยว่เหมิงและได้เล่นเกมไปพร้อมๆ กับพี่น้องภายในกิลด์ของฉัน เกมนี้เป็นความฝันของพวกเราและมันก็เป็นเหมือนกับตาข่ายดักปลา บางครั้งการที่คนเราสามารถสงบสติอารมณ์ได้อย่างแท้จริงถือว่าเป็นเรื่องที่น่าอิจฉามาก
