อตัดใจจากนาย…”ร่างเย่ฮวาสั่นสะท้านขณะหันขวับกลับไปมองอีกฝ่าย“นึกว่านายจะเป็นซุปไก่เพื่อสร้างพลังและกำลังใจ ที่ไหนได้…สารหนูดีๆ นี่เอง!”กวาจื่อลุกขึ้นยืนและตบบ่าเย่ฮวาเบาๆ โดยไม่ได้พูดอะไร หลังจากนั้นเขาก็หมุนตัวเดินออกไปหลังจากกวาจื่อเดินออกไปแล้ว ภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เย่ฮวาหันไปมองแสงสว่างจากดวงดาวด้านนอกหน้าต่าง ทันใดนั้นความรู้สึกสับสนก็ถาโถมเข้ามาในใจ ฉัน…รักมู่จื่อหานงั้นเหรอ?เมื่อปีก่อน ที่สนามบินเย่ฮวามองเห็นใบหน้าที่ขาวโพลนของเสี่ยวหยู่กำลังนั่งอยู่บนรถวีลแชร์ โดยมีพ่อและแม่ของเธอเข็นขึ้นเครื่องบินไป รอยยิ้มของเธอที่มองมาที่เย่ฮวาเป็นความทรงจำสุดท้ายที่ยังคงตรึงตาตรึงใจจนถึงทุกวันนี้ หลังจากนั้นเขาก็พบเจอเธอเพียงแค่ในฝันและภาพถ่ายขาวดำใบนั้น มันช่างเป็นความงดงามที่สุดแสนจะห่างไกลอเมริการัฐฟลอริดา…คุยกันแล้วแท้ๆ ว่าไม่เกินครึ่งปีเธอจะกลับมา คุยกันแล้วแท้ๆ ว่าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้ ที่นั่นมีหมอฝีมือดีที่สุด แล้วผลที่ได้ล่ะ? สิ่งที่ได้มีแค่จดหมายลาตายเพียงฉบับเดียว ลายมือที่งดงามเปื้อนรอยน้าตาบนกระดาษแผ่นนั้น…เขาจะลืมมันได้อย่างไรกัน?ผู้หญิงที่งดงามคนนั้นได้กลายเป็นเพียงฝุ่นที่ปลิดปลิวไปกับมหาสมุทร มีเขาเพียงคนเดียวที่ไม่ได้บอกลาและไม่ได้พูดอะไรกับเธอ ตอนที่เขาได้รับจดหมายฉบับนั้นโลกทั้งใบถล่มลงมาจนย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี ขณะที่ร่างของหญิงสาวคนนั้นได้ลอยหายไปแ
