เกือบสองวันเต็ม ร่างกายของเขาก็กลับมากระปรี่กระเป่าอีกครั้ง เขาหลับลึกมากจนไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานขนาดไหน รู้ตัวอีกทีก็รู้สึกได้ว่ามีแสงแดดอุ่นๆ สาดส่องเข้ามาจากด้านนอกหน้าต่างจนรับรู้ได้ถึงความอบอุ่น ตอนที่ลืมตาขึ้นมาก็พบว่ากวาจื่อ เยว่เอ๋อร์และมู่จื่อหานนั่งอยู่ข้างเตียงแล้วเย่ฮวาชะงักและขยับตัวเบาๆ ก่อนจะถามขึ้นว่า“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่กันหมดล่ะเนี่ย?”เยว่เอ๋อร์หรี่ตาลง “ฉันมีข่าวดีกับข่าวดีจะบอกนายนายอยากฟังเรื่องไหนก่อนดีล่ะ?”เย่ฮวาชะงักไปอีกครั้ง “เลือกกับไม่เลือกมันต่างกันตรงไหนเนี่ย?”มู่จื่อหานยิ้มแล้วผลักแขนเยว่เอ๋อร์เบาๆ แล้วพูด “พ่อของฉันหาวิลล่าให้พวกเราอยู่แล้วนะ วันนี้ถ้าออกจากโรงพยาบาลนายก็ย้ายไปที่นั่นได้เลย พวกเราจะย้ายไปอยู่ด้วยกัน”กวาจื่อที่อยู่ข้างๆ ยักไหล่แล้วพูดขึ้นว่า “ถึงแม้ว่าฉันจะอยากไปด้วย แต่เรื่องแบบนี้ฉันคงจะร่วมไม่ได้หรอกนะอีกอย่างตอนนี้ก็ใกล้จะถึงเวลาจ่ายค่าเช่าห้องแล้วด้วยย้ายไปอยู่วิลล่าน่าจะสบายกว่าเยอะเลยไม่ใช่เหรอ แถมฉันเองก็ได้ยินมาว่าคุณมู่เพิ่งส่งพยาบาลส่วนตัวไปดูแลนายที่วิลล่าด้วยนะ คงจะรู้สึกโชคดีน่าดู…วิลล่าใหญ่โต…ชายโสดอยู่ใต้ชายคาเดียวกับหญิงสาวตั้งหลายคน แค่คิดก็ฟินแล้ว”เย่ฮวาถลึงตาโตมองอีกฝ่าย “ฟินกับย่าแกดิ!”“อ่าวเห้ย! พูดจาให้มันดีๆ เหมือนกับคนมีการศึกษาหน่อยไม่ได้รึไงวะ? จะอ้าปากหรือหุบปากก็มีแต่คำพูดหยาบคาย!” กวาจื่อมองมาที่เย่ฮวาด้
