วยสายตารังเกียจเยว่เอ๋อร์กรอกตามองบน “กวาจื่อฝากนายช่วยเป็นธุระยกร่างของเย่ฮวาลงมานั่งบนเก้าอี้วีลแชร์ให้ด้วยนะพวกฉันจะลงไปรอด้านล่าง ”พูดจบเธอก็ลากมู่จื่อหานเดินออกจากห้องไปทันทีกวาจื่อเห็นพวกเธอออกไปแล้วก็ก้มหน้าลงมาพร้อมกับพูดว่า “ฉันช่วยนายได้แค่นี้นะเพื่อน…ของของนาย ฉันกับซิงเหอย้ายไปที่วิลล่าให้หมดแล้ว ส่วนในห้องก็จัดการเตรียมของไว้ให้เรียบร้อย วันนี้นายเข้าไปอยู่ได้เลย~”มุมปากของเย่ฮวากระตุกขึ้น “ไม่มีใครดีไปกว่านายอีกแล้ว ตอนนี้ความเป็นเพื่อนของเราเดินทางมาถึงจุดนี้แล้วสินะ ก่อนที่จะแยกย้ายจากกันฉันขอถามนายแค่คำถามเดียว! พยาบาลคือผู้หญิงหรือผู้ชาย?”กวาจื่อยิ้ม “ผู้หญิง! โคตรเจ๋ง! กล้ามอกใหญ่ขนาดนี้เลย…”พูดจบกวาจื่อก็ง้างมือออกเพื่อแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ เย่ฮวากลืนน้าลาย “อึก” ใหญ่ก่อนจะยิ้มและด่าไปพลาง “ผู้หญิงมีกล้ามอกที่ไหนวะ ไอ้บ้านี่!”กวาจื่อเลียริมฝีปาก “หึหึ…เดี๋ยวไปถึงวิลล่านายคงฟินข้ามวันข้ามคืนแน่ๆ!”“……”……กวาจื่อประคองตัวเย่ฮวาเพื่อลงจากเตียง ตอนนี้ร่างกายของเขาดีขึ้นกว่าเดิมไม่น้อยเลย ความรู้สึกเจ็บปวดบนร่างกายทุเลาลงไปมากแล้ว สมองของเย่ฮวานึกย้อนไปถึงยาจีนถ้วยนั้นที่เยว่เอ๋อร์ป้อนให้ ยาถ้วยนั้นเป็นสมุนไพรชั้นดี ถ้าหากสามารถฟื้นร่างกายได้เร็วขนาดนี้ ไม่เกินหนึ่งเดือนเขาคงกลับมาวิ่งได้อีกครั้งหลังจากเปลี่ยนชุดลำลองที่กวาจื่อเตรียมไว้ให้ พวกเขาทั้งสองคนก็อยู่ในส
