เหอกล่าวเช่นนั้น ทุกคนจึงตะโกนว่าพวกเขาไม่ต้องการทำงานนี้ต่อแล้ว
พวกเขาไม่กลัวความเหน็ดเหนื่อย พวกเขาเป็นทาสงั้นหรือ? ใครกันจะทนฟังคำพูดน่าเกลียดเช่นนี้?
เมื่อได้ยินเช่นนี้ทุกวัน พวกเขาคงต้องโกรธมากหลังจากงานเสร็จสิ้น
เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ จางชุนเถาก็รีบออกวิ่งทันที
ขณะที่กำลังจะกลับ จางซิ่วเอ๋อก็มาถึงที่นี่แล้ว
จางซิ่วเอ๋อมองคนเหล่านั้นวางของลงและกำลังจะจากไป นางหยุดพวกเขาทันที “ทุกท่านอย่าเพิ่งใจร้อน เป็นความผิดของข้าเอง และข้าขอโทษทุกท่านอย่างยิ่ง”
“ได้โปรดให้โอกาสข้าได้อธิบายเรื่องนี้กับพวกท่านทุกคนเถิด” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
คนเหล่านี้มีความประทับใจที่ดีต่อจางซิ่วเอ๋อ ทุกคนจึงหยุดและมองจางซิ่วเอ๋อเป็นตาเดียว
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้วพร้อมกับมองแม่เฒ่าจางและคนอื่น ๆ สุดท้ายนางจ้องมองจางต้าเหอ “ลุงสามข้าได้ยินว่าท่านข่มขู่ผู้อื่นว่าจะไม่จ่ายเงินงั้นหรือ? ท่านต้องการจะจ่ายค่าจ้างคนงานเหล่านี้แทนข้าหรือไร?”
จางซิ่วเอ๋อกล่าวเช่นนี้ ประการแรกก็เพียงทำให้จางต้าเหอดูน่าเกลียด และประการที่สองเพื่อบอกคนเหล่านี้ว่าพวกเขาไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้
สิ่งที่จางต้าเหอกล่าวย่อมไร้ประโยชน์ เพราะนางคือคนจ่
