งซิ่วเอ๋อพร้อมตะโกนโต้ตอบ “จางซิ่วเอ๋อ หากข้าเป็นเจ้า ข้าก็กล้าที่ยอมรับ!
“ข้าจะบอกเจ้าให้ได้รับรู้! ข้าไม่เคยขายตัว! ข้าแตกต่างจากคนบางคน!” จางซิ่วเอ๋อปฏิเสธ
นางพูดความจริง ถึงนางถูกลักพาตัวไปแต่นางก็ยังไม่ได้ขายตัว! และไม่เคยคิดจะขาย!
“นอกจากนี้ข้าก็มีรูปลักษณ์เพียงแค่นี้ คิดว่าทำงานในไร่นาให้กับผู้อื่นคงได้มากกว่าขายตัวเอง! ท้ายที่สุดแล้วข้าก็ไม่อาจเทียบความงามกับเจ้าที่ทั้งผิวขาว ขายาวและเรียบเนียน ได้”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนี้ จึงเริ่มตระหนักได้ถึงบางสิ่ง
จางซิ่วเอ๋อไม่ได้สูงมากนัก
หากจางซิ่วเอ๋อต้องการจะออกไปขายเรือนร่าง นางก็คงไม่อาจขายได้ รูปโฉมของนางดูเลวร้ายเสียยิ่งกว่าแม่ม่ายหลิว แล้วใครกันเล่าจะตาบอดใช้เงินเพื่อนอนกับคนเช่นจางซิ่วเอ๋อ?
“ข้าปกปิดเรื่องระหว่างเจ้ากับหวังกลากเกลื้อน เจ้ากังวลกลัวข้าจะพูดออกไป แต่ก็ยังใส่ร้ายข้า! โฉดชั่วเกินไปแล้ว!” จางซิ่วเอ๋อกล่าวหาอย่างโกรธเคือง
เมื่อจางซิ่วเอ๋อกล่าวออกมาคราวแรก ทุกคนไม่คิดว่าจะมีเรื่องอะไร ทว่าตอนนี้เมื่อจางซิ่วเอ๋อกล่าวถึงหวังกลากเกลื้อนต่อหน้ารุ่ยเซียง พวกเขาทั้งหมดเชื่อ
