ทันที
แม่ม่ายหลิวเหล่ตามองจางซิ่วเอ๋อและเหลือบมองรุ่ยเซียง หัวใจของนางพลันตื่นตระหนก
หมาน้อยตัวนี้ก็ไม่ได้ดีเช่นกัน
ไม่น่าแปลกใจที่บางคนในหมู่บ้านไม่ได้มาพบเจอกับนางเป็นเวลานาน เป็นเพราะพวกมันเหล่านั้นกำลังหลงใหลสุนัขตัวเมียนี้อยู่!
แม่หลูจ้องรุ่ยเซียง
ร่างกายของรุ่ยเซียงสั่นสะท้าน เห็นได้ชัดว่านางหวาดกลัวต่อแม่หลูเล็กน้อย
เมื่อมองจางซิ่วเอ๋อ แม่หลูจึงเอ่ยคำ “นังหมาน้อย หุบปากเสีย! หากกล่าวออกมาอีกคำ อย่ากล่าวโทษหากข้าหยาบคาย!”
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจอย่างเย็นชา “แล้วเหตุใดท่านจึงไม่ปกป้องลูกสาวเมื่อถูกพูดถึงเล่า?”
แม่หลูถึงกับสำลักเมื่อได้ฟังคำพูดของจางซิ่วเอ๋อ นางไม่รู้เลยว่าควรจะพูดอะไรต่อ
จางซิ่วเอ๋อกล่าวออกไปอย่างจริงจัง “ลองตรองดูเถิดทุกท่าน แม้ข้าจะเป็นโสเภณีจริง ๆ และรุ่ยเซียงกับข้าไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อนต่อกัน รุ่ยเซียงไม่จำเป็นต้องเล่าเรื่องนี้เลยจริงหรือ อไม่? เพราะยิ่งพูดก็ยิ่งประโคมเรื่องให้วุ่นวายมากขึ้น!”
“แล้วหากนางไม่ยอมสงบปาก เหตุใดนางจึงไม่กล่าวถึงตอนที่นางเพิ่งออกมาจากซ่องนางโลมลับนั่นแทน นางรอนานเกินไปหรือไม่ที่จะมาพูดถึง
