ส่งผลดีต่ อเจ้านะ” จางซิ่วเอ๋อกล่าว
เนี่ยหย่วนเฉียวรู้สึกหงุดหงิดใจไม่น้อย เขาเร่งรุดเดินตรงไปข้างหน้า
เขาไม่อยากเห็นหน้าจางซิ่วเอ๋ออีกต่อไป ไม่เช่นนั้นหากได้ฟังจางซิ่วเอ๋อพูดถ้อยคำเหล่านี้ออกมาอีก เขากลัวว่าจะไม่สามารถห้ามตนเองไม่ให้บีบคอจางซิ่วเอ๋อได้!
จางซิ่วเอ๋อกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นเช่นนี้ นางยังไม่ทราบเกี่ยวกับสถานการณ์ของเนี่ยหย่วนเฉียวนัก หากเนี่ยหย่วนเฉียวเดินออกไปเช่นนี้ สิ่งต่าง ๆ อาจจะนำไปสู่จุดที่ไม่อาจย้อนกลั บคืนได้ แม้ว่าเนี่ยหย่วนเฉียวจะไม่พูดอะไรออกมาในเวลานี้ แต่นางก็รู้สึกเสียใจกับเรื่องนี้มาก
จางซิ่วเอ๋อคว้ามือเนี่ยหย่วนเฉียวทันทีที่เขาคิดจะเดินหนี
ฝีเท้าของเนี่ยหย่วนเฉียวหยุดลง เขาหันมองจางซิ่วเอ๋อ
ดวงตาลึกล้ำเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อดกลั้นเอาไว้ซึ่งไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้
จางซิ่วเอ๋อลืมตาขึ้นและทำได้เพียงมองหน้าเขา
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกราวกับว่านางถูกดูดเข้าไปในอ่างน้ำวน สายตาอันร้อนแรงของเขาทำให้นางถึงกับตกตะลึงไปชั่วขณะ
จางซิ่วเอ๋อลอบส่ายศีรษะในใจ นางคิดว่าตนเองคงเข้าใจผิดไป ใช่ นางต้องเข้าใจผิดแน่นอน นางเพิ่งจะทำเรื่องโหดเหี้ยมกับหนิงอัน แล้วหนิงอันจะมองนางด้วยสายตาพิศวาสเช
