นี้ข้ายังเห็นว่าการแต่งกายของเจ้าไม่ได้ดูขาดเงิน และคงไม่ต้องการความช่วยเหลือจากข้า”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าการที่รุ่ยเซียงมายืมเงินนั้นดูไม่เหมือนกับจะนำไปทําเรื่องดี ๆ อีกฝ่ายไม่ได้บอกว่าจะเอาเงินไปทำอะไร และขอยืมเงินตรง ๆ โดยไม่พูดอะไรเลย ซึ่งเรื่องนี้ทำให้นางรู้สึกไม่สบายใจจริง ๆ
“ข้าต้องรีบไปทําอาหาร ขอตัวก่อน” จางซิ่วเอ๋อพูดโดยไม่รอให้รุ่ยเซียงพูดอะไรอีก ตอนนี้นางไม่สนใจแล้วว่าจะเป็นการไม่ไว้หน้ารุ่ยเซียงหรือไม่ และรีบเดินจากไปทันที
รุ่ยเซียงกล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร?
คนรวยในโลกนี้ต้องให้ผู้อื่นยืมเงินหรือ?
เช่นนั้นโลกจะไม่โกลาหลหรอกหรือ?
ทุกคนล้วนมีชีวิตอยู่ด้วยความสามารถของตนเอง นางไม่ได้ขโมยหรือปล้นเงินมา แต่ได้มาด้วยความซื่อตรง นางไม่อยากใช้เงินกับคนนอกก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร
บอกว่ายืม…
แต่จางซิ่วเอ๋อไม่คิดว่ารุ่ยเซียงจะสามารถคืนเงินได้
นอกจากนี้ การเอ่ยปากว่าเงินเพียง 2 ตำลึงเป็นจำนวนเล็กน้อย ทำให้จางซิ่วเอ๋อยอมรับไม่ได้
นางต้องเข้าไปในเมืองถึงกี่ครั้งกว่าจะหาเงินได้ 2 ตำลึง?
การขายเนื้อพะโล้ในเมืองนั้นยากลำบากเพียงใด? รุ่ยเซียงรู้หรือไม่?
จางซิ่วเอ๋อไม่ชอบความรู้สึกที่เป็นธรรมชาติในน้ำเสี
