ยงของรุ่ยเซียง
จางซิ่วเอ๋อจากไปแล้ว รุ่ยเซียงจึงถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพัง
รุ่ยเซียงกระทืบเท้าอย่างอดไม่ได้ มองตามแผ่นหลังของจางซิ่วเอ๋ออย่างเคียดแค้น และสบถเสียงต่ำ “ตัวเองทําเรื่องพวกนั้นแล้วยังเสแสร้งว่าเป็นคนบริสุทธิ์อีก!”
“ก่อนหน้านี้ข้ายังคิดว่าเจ้าเป็นสหาย แต่กลับไม่ให้ข้ายืมเงิน!” รุ่ยเซียงยังคงสบถต่อไป
“เจ้าไร้ความปราณีเช่นนี้ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องถูกลงโทษ!” รุ่ยเซียงถึงกับสาปแช่งจางซิ่วเอ๋อ
หากจางซิ่วเอ๋อรู้ว่าเมื่อตนจากไปแล้ว รุ่ยเซียงพูดเช่นนี้ นางคงอดตอกกลับประโยคก่อนหน้าไม่ได้
ถึงคนสองคนจะเป็นมิตรแท้ แต่มีเหตุผลอะไรที่จะมายืมเงินเช่นนี้?
หากรุ่ยเซียงมีปัญหาจริง ๆ เและจริงใจกับจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ ไม่จําเป็นต้องให้รุ่ยเซียงพูด จางซิ่วเอ๋อก็จะช่วยเอง
แต่ถ้ามีคนต้องการใช้ความสัมพันธ์ระหว่างมิตรเพื่อบังคับยืมเงิน เหตุใดนางถึงต้องให้ยืมด้วย?
การให้ยืมคือไมตรีจิตความรักใคร่ต่อกัน การไม่ให้ยืมก็สมเหตุสมผลเช่นกัน
รุ่ยเซียงไม่จําเป็นต้องตําหนิจางซิ่วเอ๋อเพราะเรื่องนี้
ไม่ต้องพูดถึงว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ได้ทําอะไรเลย ต่อให้จางซิ่วเอ๋อจะมีความสัมพันธ์กับบุรุษคนใดก็เป็นเรื่องส่วนตัวของจางซิ่วเอ๋อ ไม่จําเป็นต้องรายงานให้
