รุ่ยเซียงทราบ
หลังจากที่จางซิ่วเอ๋อกลับบ้าน นางก็ยังรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย
ต่อไปนางจะต้องอยู่ให้ห่างจากรุ่ยเซียงให้มาก อย่างที่กล่าวไว้ว่าอุดมการณ์ต่างกันก็ไม่ควรคบหากัน
“พี่หญิง ท่านแม่ของเราเป็นอย่างไรบ้าง?” ชุนเถาอดไม่ได้ที่จะถาม
จางซิ่วเอ๋อได้สติจากความคิดเมื่อครู่และพูดขึ้นมา “เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องท่านแม่ของเรา ท่านอาเมิ่งบอกว่าท่านแม่ของเราสุขภาพดีมาก”
“จริงสิ พี่หญิง…” จางชุนเถาพลันเอ่ยกับจางซิ่วเอ๋อด้วยสีหน้าซับซ้อน
จางซิ่วเอ๋อมองชุนเถาด้วยความสงสัย “มีอะไรหรือ?”
“พี่หญิง ท่านมานี่ มาคุยกันทางนี้เถอะ” จางชุนเถาพูดพลางลากจางซิ่วเอ๋อเดินไปยังที่แห่งหนึ่ง
จางซิ่วเอ๋อมองไปอีกด้านหนึ่งของลานบ้าน นี่คือจุดที่อยู่ไกลสุดจากห้องที่หนิงอันอาศัยอยู่
“เจ้ากําลังจะพูดอะไรกันแน่?” จางซิวเอ๋อสงสัยเป็นอย่างมาก
จางชุนเถาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “พี่หญิง ข้าคิดว่าพี่ใหญ่หนิงแปลกมาก หลังจากพี่กับท่านอาเมิ่งออกไปแล้ว เขาดูไม่มีความสุขเลย ทั้งยังผ่าฟืนจนหมดบ้านด้วย”
จางชุนเถาพูดไปพลางมองไปรอบ ๆ
จางซิ่วเอ๋อมองตามสายตาของจางชุนเถาและเห็นฟืนถูกผ่าอย่างเป็นระเบียบ แม้แต่กิ่งไม้บางกิ่งก็ยังถูกสับเป็นความ
