ตอนที่ 373 เกี่ยวกับยา
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกเจ็บ นางจึงหดแขนกลับเล็กน้อย หลังจากนั้นก็หยุดชักแขนหนี
ให้ท่านหมอเมิ่งตรวจสอบอย่างละเอียดว่าสาหัสหรือไม่ก็ดีเช่นกัน นางจะได้สบายใจ
แววสงสารวูบหนึ่งปรากฏในดวงตาของท่านหมอเมิ่ง
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เดี๋ยวข้าจะใช้เข็มเงินเจาะเอาน้ำข้างในออก เพื่อไม่ให้เนื้อเปื่อยเน่า”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้าเมื่อได้ยิน “เจ้าค่ะ”
ท่านหมอเมิ่งหยิบเข็มเงินในห่อหนังวัวออกมาจากกล่องยาของเขา
หลังจากหยิบมันออกมา เขาใช้เหล้าอย่างแรงล้างเข็มเงินให้สะอาดก่อนจะทิ่มเข้าไปในแผล
เพราะผิวหนังที่พุพองนั้นตายหมดแล้ว จางซิ่วเอ๋อจึงไม่รู้สึกเจ็บปวดเมื่อถูกเจาะตุ่มพุพองเหล่านั้น
หลังจากรอให้ของเหลวไหลออกมา หนังด้านบนก็ยุบตัวลงไปสัมผัสกับหนังด้านล่าง มันเป็นความปวดแสบที่บีบคั้นหัวใจ ไม่น้อย
จางซิ่วเอ๋อกัดฟันแน่นและพยายามยิ้มออกมา นางพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่กรีดร้อง อย่างไรก็ตามตอนนี้นางเป็นผู้ใหญ ญ่แล้ว และมันคงน่าอายหากนางจะร้องเสียงดังเพียงเพราะบาดแผลเล็กน้อยเช่นนี้
เมื่อเห็นเช่นนี้ คิ้วของเนี่ยหย่วนเฉียวก็ขมวดมุ่น เกือบจะมีรอยย่นคล้ายภูเขาบนหน้าผากของเขา
ใบหน้าของเขาเคร่งขรึม ทั้งยัง
