จับจ้องดวงตาท่านหมอเมิ่งเขม็ง ในแววตาฉายความดุดันเล็กน้อย
หากเขาไม่รู้ว่าตอนนี้ท่านหมอเมิ่งกำลังช่วยเหลือจางซิ่วเอ๋ออยู่ เขาคงพุ่งตัวออกไปและทุบตีท่านหมอให้ล้มพับ
หลังจากที่ท่านหมอเมิ่งรักษาจางซิ่วเอ๋อเสร็จแล้ว เขาก็หยิบเอากล่องขี้ผึ้งออกมา
“นี่คือไขฮวนจื่อ ใช้รักษาแผลน้ำร้อนลวกได้เป็นอย่างดี” ท่านหมอเมิ่งอธิบาย
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้ารับ นางรู้สรรพคุณของไขฮวนจื่ออยู่แล้ว
ท่านหมอเมิ่งขูดไขฮวนจื่อด้วยไม้ไผ่ขนาดเล็ก จากนั้นนำไปป้ายบนแขนของจางซิ่วเอ๋อและใช้นิ้วถูไขฮวนจื่อบนแขน ของนางอย่างเบามือ
ท่านหมอเมิ่งมือเบายิ่ง อีกทั้งไขฮวนจื่อเย็น ๆ ก็บรรเทาความเจ็บปวดบนแขนของจางซิ่วเอ๋อได้เล็กน้อย
เมื่อเห็นเช่นนี้ เถี่ยเสวียนอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ท่านหมอเมิ่ง ข้าจะบอกอะไรให้ ท่านควรให้ชุนเถาเป็นคนทายา ให้แม่นางซิ่วเอ๋อ”
ท่านหมอเมิ่งอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขามองแขนของจางซิ่วเอ๋อด้วยความงุนงง ใบหน้าเผยความไม่เข้าใจ จออกมา เขารีบยกมือขึ้นและกล่าวอธิบาย “เป็นข้าที่รีบร้อนไปเอง มักจะมีคนไข้ที่เป็นเด็กถูกน้ำร้อนลวกมาหาเสม มอ ข้าจึงเคยชินกับการ… ช่วยเหลือ”
มีความรำคาญอยู่ในน้ำเสียงของท่านหมอ
