เสียเปล่า ๆ
และตามสัญชาตญาณของตน จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ต้องการเป็นหนี้บุญคุณผู้ใด
แม้นางจะบอกว่าตนเป็นหนี้บุญคุณท่านหมอเมิ่งไว้มากมาย แต่หากบางสิ่งที่ไม่จำเป็น นางคิดว่าตนจัดการเรื่องราวต่ าง ๆ เองคงดีกว่า
ดังที่ทราบ หากเป็นหนี้บุญคุณมาก ก็เป็นเรื่องยากที่จะชำระคืน
ท่านหมอเมิ่งมองจางซิ่วเอ๋อด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เชื่อถือคำพูดของจางซิ่วเอ๋อมากนัก
“หากเจ้าต้องการอะไร สามารถบอกกล่าวข้าได้เสมอ” ท่านหมอเมิ่งพูดขึ้นในทันที
จางซิ่วเอ๋อมองท่านหมอเมิ่งอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณท่านอาเมิ่งแล้ว”
ท่านหมอเมิ่งยิ้มพร้อมกล่าวตอบ “คราวนี้ข้าเอายามาให้เจ้าด้วย”
จางซิ่วเอ๋อรู้ดีว่ายาที่ท่านหมอเมิ่งกล่าวถึงคืออะไร ใบหน้าของนางเผยความประหม่าออกเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองเน นี่ยหย่วนเฉียวและเถี่ยเสวียนอย่างระแวง
ยานี้คือยาสำหรับบุคคลที่ระดูมาช้ากว่าปกติ คงจะไม่ดีนักหากให้ผู้อื่นรู้เข้า?
ท่านหมอเมิ่งเข้าใจความหมายที่จางซิ่วเอ๋อจะสื่อได้โดยธรรมชาติ
ในฐานะสตรี เป็นเรื่องปกติที่นางไม่เต็มใจบอกกล่าวความลับของตนให้ผู้อื่นรับรู้
ดังนั้นท่านหมอเมิ่งจึงหยิบยาทั้งหมดออกมาและพูดต่อ “รีบเอามันไปเก็บเถิด”
จางซิ่วเอ๋อพยัก
