? ใช่? เนื่องจากเขาเป็นอาวุ โส แน่นอนว่านางจะไม่มีความคิดเกินเลยต่อท่านหมอเมิ่งแน่นอน
เนี่ยหย่วนเฉียวคิดเรื่องนี้ จนรอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยเช่นกัน
เพียงแต่สิ่งที่เขาลืมคิดในตอนนี้คือ เหตุใดเขาจึงต้องไม่มีความสุขเมื่อเห็นบุรุษคนอื่นเข้าใกล้จางซิ่วเอ๋อ และ ะเขาก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดตนจึงมีความคิดเหล่านี้
จางชุนเถารู้สึกกระวนกระวายใจ ตอนนี้นางตระหนักได้แล้วว่าบรรยากาศมันผิดแปลกไป ประการแรกนางหันกลับไปหาเถี่ยเสวี ยนด้วยใบหน้าขุ่นเคือง “หากว่างนักก็ไปทำงาน!”
เถี่ยเสวียนแตะจมูกของเขาเบา ๆ อืม เขาเองก็ไม่ว่างจริง ๆ
จางชุนเถาเดินไปพร้อมส่งยิ้มหวานให้ท่านหมอเมิ่งและกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าจะช่วยเหลือพี่สาวข้าเอง”
ท่านหมอเมิ่งพยักหน้าและมองจางชุนเถาจัดการกับบาดแผลของจางซิ่วเอ๋อที่แขน ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ไปถูกน น้ำร้อนลวกได้อย่างไรหรือ?”
จางซิ่วเอ๋อตอบอย่างคลุมเครือ “ข้าเพียงประสบอุบัติเหตุเจ้าค่ะ”
สิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองนั้น จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ท่านหมอเมิ่งฟัง
นางรู้ว่าท่านหมอเมิ่งห่วงใยตน แต่การบอกเรื่องนี้กับท่านหมอเมิ่งจะมีประโยชน์ใด? มีแต่จะทำให้เขาต้องกังวลใจ จ
