นางโกรธจางต้าหู โมโหจางต้าหูขนาดไหน แต่จางต้าหูก็ยังเป็นพ่อของพวกนางอยู่ดี
ไม่เห็นแก่หน้าพระสงฆ์ก็ต้องเห็นแก่หน้าพระพุทธบ้าง เวลานี้จางซิ่วเอ๋อจะไม่สนใจจางต้าหูเลยก็ไม่ได้
ใครใช้ให้แม่โจวและน้องสาวทั้งสองอยู่ที่นี่กันเล่า?
ถึงนางไม่แยแสจางต้าหู ก็ต้องแยแสแม่โจวและน้องสาวสองคนอยู่ดี
จางซิ่วเอ๋อคลึงขมับตัวเอง หงุดหงิดใจเล็กน้อย
แม่โจวมองจางซิ่วเอ๋ออย่างสงสาร “ซิ่วเอ๋อ ลำบากเจ้าแล้ว”
แม่โจวรู้สึกว่าถ้าไม่มีจางซิ่วเอ๋อ ไม่รู้ว่าชีวิตของนางต้องลำบากถึงเพียงไหน อาจจะจบชีวิตไปแล้วก็ได้
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็ยิ้มออกมา “ท่านแม่ ท่านไม่ต้องกังวลไป ข้าจัดการได้เจ้าค่ะ”
ในเมื่อได้ร่างกายของเจ้าของร่างมาแล้ว นางก็ต้องแบกรับภาระหน้าที่นี้ด้วย
ขณะที่พูดกันอยู่ จางซิ่วเอ๋อก็ได้ยินเสียงดังมาจากข้างนอก
นางเดินไปแง้มประตูออก ก็เห็นว่าเป็นจางต้าหูที่แบกหญ้ามัดหนึ่งไว้บนหลัง เดินเข้ามาทางรั้วจนถึงในลานบ้าน
ผมของเขาเปียกชื้นติดแนบกับหน้า มีเศษหญ้าติดอยู่เล็กน้อย
คงจะล้มมา เพราะบนเสื้อไม่ได้เปื้อนแค่น้ำฝน แต่เปื้อนโคลนด้วย
จางต้าหูไม่ได้เข้าห้องในทันที หากแต่เอาหญ้าไปให้วัวก่อน
ขณะนั้นจางอวี่หมินได้เดินออกม
