าจากห้อง มองหน้าจางต้าหูและพูดอย่างไม่พอใจ “ทำไมพี่ถึงช้าขนาดนี้ ไปตั้งนานได้หญ้ามาแค่นี้รึ ทำไมไม่เอาหญ้ามาเยอะ ๆ ให้พวกเขานำกลับไปด้วย”
จางอวี่หมินไม่ได้จิตใจดีอยากจะให้ของอะไรกับคนอื่นหรอก
แต่หญ้านี่ไม่เป็นไร ของแบบนี้ไม่มีมูลค่า ตัวนางเองก็ไม่ต้องเหนื่อย แถมนางยังได้หน้าได้บุญคุณอีกด้วย
จางต้าหูเอ่ยเสียงอู้อี้ “ฝนตก ทางขึ้นเขาลื่นเกินไป”
จางอวี่หมินมองจางต้าหูอย่างดูแคลน คงจะกลัวว่าใครจะได้ยินสิ่งที่ตัวเองพูดเข้า อย่างไรเสียในบ้านยังมีคนอื่นอยู่ จึงไม่ได้พูดอะไรที่ไม่น่าฟังเท่าใด
แต่สีหน้าของนางเปิดเผยทุกอย่างอย่างชัดเจน นางไม่พอใจและรังเกียจที่จางต้าหูทำอะไรชักช้า
จางต้าหูจัดหญ้าไว้เป็นระเบียบ แล้วจึงเดินมาเข้าห้อง
จางซิ่วเอ๋อที่ยืนอยู่หน้าประตูรีบหลีกทางให้ น้ำโคลนที่เปื้อนตัวจางต้าหูนี้ทำให้เขาดูน่าสมเพชอย่างเหลือแสน
“ซิ่วเอ๋อ เจ้ามาแล้วหรือ” จางต้าหูทักทายพลางยิ้มด้วยท่าทีซื่อ ๆ
จางต้าหูในตอนนี้หนาวจนหน้ากลายเป็นสีแดงคล้ำ มือสองข้างก็แข็งทื่อ ยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น
แม่โจวขมวดคิ้วมองจางต้าหู “ทำไมท่านถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ”
“ล้มไปทีหนึ่ง” พูดเสร็จจางต้าหูก็ก้มหน้าอาย ๆ เขาดึงเสื
