้อผ้าตัวเองและบอก “คือว่า เหมยจื่อ เสื้อข้าขาดเพิ่มอีกรอย ตัวที่ให้เจ้าเย็บปะก่อนหน้านี้เจ้าปะเสร็จหรือยัง”
หัวใจของจางซิ่วเอ๋อมีไฟโทสะสุมขึ้นอีกครั้ง
“ท่านพ่อ หลังจากนี้ถ้าท่านอยากเป็นคนดีนักก็ไปเป็นเอง ไม่ต้องลากแม่ข้าไปด้วย ในท้องแม่ข้ามีลูกท่านอยู่นะ ตอนนี้ท่านให้ท่านแม่เย็บปะเสื้อผ้าทุกวี่ทุกวัน ต่อให้ท่านแม่ทนไหว เด็กในท้องที่ยังไม่เกิดก็ทนไม่ไหวแน่นอน” จางซิ่วเอ๋อพูดขึ้นอย่างทนไม่ไหว
จางต้าหูได้ฟังดังนั้นจึงมองแม่โจว “เหมยจื่อ เจ้าไม่สบายตรงไหนหรือไม่”
น้ำเสียงของจางต้าหูเป็นห่วงและกังวลมาก
ไม่ว่าเขาจะกังวลเพราะแม่โจวหรือเพราะเด็กในท้องแม่โจว ท่าทางแบบนี้ของเขาก็ทำให้จางซิ่วเอ๋อสบายใจขึ้นนิดหน่อย
“ต้าหู อากาศแบบนี้ท่านยังไปตัดหญ้าบนเขา ถ้าโดนฟ้าผ่า ล้มจนบาดเจ็บ หรือถ้า….. ถึงตอนนั้นท่านจะให้ข้าและลูก ๆ ใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร ต่อให้ข้าให้กำเนิดลูกชาย แต่ท่านคิดหรือว่าถ้าท่านไม่อยู่แล้ว บ้านนี้จะให้เด็กคนนี้ได้เติบโตอย่างปลอดภัย?” แม่โจวเช็ดน้ำตา
ตอนนี้ทั้งจางซิ่วเอ๋อและแม่โจวสองคน คนหนึ่งตำหนิเสียงแข็ง ส่วนอีกคนเอาความอ่อนโยนเข้าสู้
จางต้าหูทำอะไรไม่ถูกในบัดดล
“ซิ่วเอ๋อ เจ้ารีบบอกให้แม่เจ
