ดูเถิดว่ามันน่ารักขนาดไหน? และที่สําคัญที่สุดคือมันจะช่วยข้าทำงานมากมายในอนาคต!”
เนี่ยหย่วนเฉียวพูดเสียงแผ่วเบา “ข้าสามารถช่วยเจ้าได้มากมาย”
ประโยคนี้เนี่ยหย่วนเฉียวอาจจะคิดว่าพูดอยู่ในใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าได้พูดออกมาด้วยเสียงอันแผ่วเบา ดังนั้นจางซิ่วเอ๋อจึงไม่ได้ยินสิ่งที่เนี่ยหย่วนเฉียวพูดอย่างชัดเจนนัก
นางได้ยินแว่ว ๆ แต่ก็คิดว่าตัวเองได้ยินผิดไป
ดังนั้นนางจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “เจ้าพูดว่าอะไรนะ?”
เนี่ยหย่วนเฉียวได้สติกลับมาทันที จึงรีบกล่าว “ข้าไม่ได้พูดอะไรเลย”
สายตาของจางซิ่วเอ๋อจับจ้องไปที่ลาของตนอีกครั้ง เมื่อคิดว่านางจะเดินทางสะดวกขึ้นในอนาคต จะไปที่ไหนก็ได้ จางซิ่วเอ๋อก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
ที่จริงแล้วตั้งแต่ซื้อลามาได้นางก็มีความสุขมาก แค่สะกดกลั้นไว้เฉย ๆ เท่านั้น
จนถึงตอนนี้ ลาตัวนี้ได้ถูกผูกไว้ที่ลานบ้านของนางแล้วจริง ๆ นางถึงกล้าจะเชื่ออย่างแท้จริงว่าลาตัวนี้เป็นของครอบครัวนาง!
แม้ว่านางจะเก็บอาการมากกว่าจางชุนเถา แต่นางก็อดดีใจไม่ได้
เมื่อได้เห็นบ้านของนางพัฒนาดีขึ้นทุกวัน มีมากขึ้นนับจากศูนย์ จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก
เนี่ยหย่วนเฉียวมองรอยยิ้มสดใสและ
