บริสุทธิ์บนใบหน้าของจางซิ่วเอ๋อ จึงอารมณ์ดีขึ้นตามไปด้วย
แม้แต่ลาของจางซิ่วเอ๋อก็น่ามอง
“เจ้ารอตรงนี้นะ ข้ามีของจะมอบให้เจ้า” เนี่ยหย่วนเฉียวพลันเอ่ยปากขึ้นมา
จางซิ่วเอ๋อได้ยินดังนั้นก็มองเนี่ยหย่วนเฉียว “เจ้ากำลังจะทำอะไรหรือ? อย่าคิดว่าเจ้าให้ความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ แก่ข้า แล้วข้าจะไม่ถือสาเจ้าเรื่องที่ว่าลาของข้าไม่ดี!”
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อเงียบ ๆ ในดวงตาปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขารู้สึกว่าต่อให้นางโกรธเคืองก็น่ามองอยู่มาก
ขณะเดียวกันจางซิ่วเอ๋อก็นำค้อนทุบลงไปบนผ้าฝ้ายนุ่ม ๆ ไปพลาง นางเขินอายเกินกว่าจะกล่าวอันใดออกมา จึงหรี่ตาลงจับจ้องลาของตนต่อไป
เนี่ยหย่วนเฉียวเดินเข้ามาในห้องแล้วหยิบกระดาษที่ตัวเองเขียนไว้ก่อนหน้านี้ออกมา
เถี่ยเสวียนในตอนนี้นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงแล้ว เมื่อเห็นเจ้านายของตนเดินเข้ามา เขาก็รู้สึกว่าท่าทางแบบนี้ไม่เหมาะสมจึงรีบลุกขึ้นนั่ง มองเนี่ยหย่วนเฉียวแล้วกล่าว “เจ้านาย ต้องการให้ข้าทําอะไรหรือไม่?”
เนี่ยหย่วนเฉียวมองเถี่ยเสวียนแล้วพูดขึ้น “เจ้าคงเหนื่อยแล้ว พักผ่อนเถอะ”
เถี่ยเสวียนมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างซาบซึ้งใจ “เจ้านาย ท่านเป็นคนดีจริง
