็นแบบนี้
อีกอย่างตามนิสัยเดิมของตวนอู่ เป็นไปได้ยังไงที่เขาไม่ได้อยู่ข้างกายคุณชายฉิน?
นายทวารถอนหายใจ มองตวนอู่ด้วยสายตาเวทนา “ตอนที่คุณชายจะจากไปก็ได้ทิ้งตวนอู่ไว้ ตั้งแต่นั้นตวนอู่ก็กลายสภาพเป็นเช่นนี้”
“คุณชายไม่ต้องการข้าแล้ว” อยู่ ๆ ตวนอู่ก็เงยหน้าขึ้นมาพูดด้วยเสียงอู้อี้
“ตวนอู่! เจ้ามีสติหน่อย สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้น?” จางซิ่วเอ๋อมองสภาพของตวนอู่ก็รู้สึกว่าตัวเองถามอะไรไม่ออกเลย
“แม่นานซิ่วเอ๋อ ท่านรอสักครู่เถอะ ข้าคิดว่าตอนนี้ตวนอู่คงยังไม่ได้สติในครึ่งชั่วยามนี้แน่” นายทวารพูด
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า แล้วนั่งพักผ่อนรอ
นายทวารยกพาตวนอู่จากไป ส่วนเสี่ยวเอ้อของโรงเตี๊ยมนั้นเขาได้พาจางซิ่วเอ๋อมาถึงที่หมายแล้ว ดังนั้นหน้าที่ของเขาก็เป็นอันเสร็จสิ้น เขาจึงกลับไปยังโรงเตี๊ยมแล้ว
ดังนั้นตอนนี้จึงเหลือแค่จางซิ่วเอ๋อคนเดียว
จางซิ่วเอ๋อนั่งรออยู่ภายในเรือนอย่างสงบ
รอจนถึงเวลาบ่ายโมงกว่า
ตวนอู่ที่เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดเสร็จก็รีบเดินมาหาจางซิ่วเอ๋อ
“แม่นางซิ่วเอ๋อ ท่านมาแล้ว” น้ำเสียงของตวนอู่ฟังดูระมัดระวังเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขารู้สึกผิดมาก
เมื่อครู่เขาแสดงท่าทีไม่ดีต่อจางซิ่วเอ๋อ
