ท่านเป็นอะไร? หรือว่าท่านชอบคุณชายฉิน? ข้าขอบอกท่านตรง ๆ นะ ท่านทำใจเถอะ ท่านไม่ได้รู้ตัวเองเลยหรือว่าเป็นอย่างไร คิดว่าคุณชายฉินจะชอบท่านเหรอ?”
“คุณชายฉินยังชอบเจ้าได้! เขาก็ต้องชอบข้าได้เหมือนกัน!” จางอวี่หมินพูดราวกับมีเหตุผลยิ่ง!
จางซิ่วเอ๋อพลันรู้สึกอับจนคำพูด นี้เกรงว่าสมองของจางอวี่หมินจะเสียหายหนักแล้วมั้งเนี่ย?
จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินอย่างดูแคลน “ประการแรก ข้ากับคุณชายฉินเป็นเพียงสหายกันเท่านั้น ประการที่สองข้าขอตอบแทนคุณชายฉิน ว่าเขาไม่มีทางชอบท่านหรอก!”
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อพอจะรู้จักคุณชายฉินสองในสามแล้วก็ย่อมจะรู้ว่าคุณชายฉินนั้นชมชอบคนแบบใด และก็ไม่มีทางชอบคนความคิดตื้น ๆ แบบจางอวี่หมินได้หรอก
จางอวี่หมินพลันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “เจ้าหมายความอย่างไร? ทำไมเขาถึงไม่ชอบข้า? ข้าว่าเจ้าถูกคุณชายฉินทิ้งแล้วมากกว่า กล้าที่จะเสนอหน้าแทนคุณชายฉินรึ! ทั้งยังกลัวว่าคุณชายฉินจะชอบข้าสินะ! ดังนั้นเจ้าถึงได้พูดจาเช่นนี้!”
“แล้วแต่ท่านจะคิดเถอะ ถ้าท่านจะคิดว่ามันเป็นแบบนั้นล่ะก็ ท่านก็ไปหาคุณชายฉินด้วยตัวเองแล้วถามเขาดูสิว่าเขาชอบท่านหรือไม่!” จางซิ่วเอ๋อมองจางอวี่หมินอย่างดูแคลนอี
