กครั้ง
จางอวี่หมินกัดฟันกรอดพูดว่า “เจ้าก็บอกสิว่าคุณชายฉินอาศัยอยู่ที่ใด ข้าจะไปหาเขาด้วยตัวเอง!”
“โอ้โห ท่านอาของข้า ตอนนี้ท่านยังไม่ทันจะออกเรือนก็จะวิ่งแจ้นไปหาผู้ชายเสียแล้วหรือนี้? ท่านไม่กลัวคนอื่นจะเอาท่านไปหัวเราะเยาะหรือไง?” จางซิ่วเอ๋อพูดถึงตรงนี้แล้วก็พูดด้วยเสียงที่ดังขึ้น
นางไม่สนชื่อเสียงของจางอวี่หมินอยู่แล้ว!
ในเมื่อจางอวี่หมินกล้าที่จะทำ แล้วทำไมนางจะไม่กล้าป่าวประกาศ?
จางอวี่หมินได้ยินแล้วก็แค้นเคือง “ชดใช้ค่าเสียหายมาเสีย! เจ้าจะตะโกนเช่นนี้ให้มันได้อะไร! หุบปากของเจ้าเดี๋ยวนี้นะ!”
พูดถึงตรงนี้จางอวี่หมินก็เพิ่งจะนึกถึงชื่อเสียงของตัวเองขึ้นมาได้ นางกดเสียงลงต่ำพูดว่า “เจ้าบอกที่อยู่คุณชายฉินกับข้าเบา ๆ ก็พอ แล้วข้าจะไปถามเขาด้วยตัวเอง! แค่นี้คนอื่นก็ไม่รู้แล้ว!”
“ท่านอา ท่านคิดว่าด้วยความสัมพันธ์ของเราสองคน ข้าจะช่วยเหลือท่านอย่างนั้นเหรอ?” จางซิ่วเอ๋อส่งเสียงฮึเย็น ๆ หนึ่งเสียง กล่าวจบแล้วเดินจากไป
จางอวี่หมินมองท่าทางนี้ของจางซิ่งเอ๋อก็โกรธจนหน้าแดง “ไม่ชดใช่ค่าเสียหายสักแดง! รอให้ข้ายิ่งใหญ่ก่อนเถอะ เจ้าได้เห็นดีแน่!”
จางซิ่วเอ๋อระหว่างที่เดินกลับก็คิดถึงคุณชายฉินไป
