็นลูกสาวที่หล่อนเลี้ยงมาจนโต แม่โจวจึงรู้สัดส่วนร่างกายของจางซิ่วเอ๋ออย่างชัดเจน
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อเข้าใจแล้ว ชุดชั้นในตัวนี้เป็นแม่โจวทำเอง
ชั่วครู่หนึ่งไม่รู้ว่าเพราะความรู้สึกของตัวละครเดิมส่งผลกระทบอะไรต่อนางหรือไม่ กระทั่งนางยังรู้สึกตื้นตันใจด้วยเช่นกัน ทั้งยังรู้สึกแสบร้อนที่ปลายจมูก
“ท่านแม่ ไม่ใช่ว่าข้าให้ท่านทำชุดให้ตัวเองหรือ ท่านสวมเอาไว้ข้างใน เท่านี้ก็ไม่ต้องกลัวคนพวกนั้นแย่งไปแล้ว…” จางซิ่วเอ๋อพูด
แม่โจวกลับพูดสวนมาว่า “แม่มีสวมใส่แค่ตัวเดียวก็เพียงพอแล้ว เด็กสาวอย่างเจ้าสิถึงต้องสวมใส่ของดี ๆ บ้าง”
พูดตามจริงแล้วนั้นจางซิ่วเอ๋อจำเป็นต้องมีชุดผ้าแพรชั้นในจริง ๆ
ของแบบนี้หมู่บ้านเล็ก ๆ ในชนบทชิงสือคงไม่มีใครซื้อใส่ ใครบอกว่าหญิงสาวในบ้านไม่สามารถเย็บปักชุดได้กัน? ก็แค่ไม่สามารถปักดอกไม้ชายกระโปรงพวกนั้นได้ก็เท่านั้น ส่วนการเย็บชุดชั้นในเช่นนี้นางก็ย่อมทำได้อยู่แล้ว
ชุดซับในของบุรุษยังพอจะหาซื้อได้ แต่ชุดผ้าแพรชั้นในของสตรีกลับไม่สามารถหาซื้อได้หรอกนะ
ชุดชั้นในที่จางซิ่วเอ๋อสวมอยู่นั้น ก็เป็นจางชุนเถาทำให้นางเอง
ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าร่างเดิมนี้สามารถเย็บปักได้หรือไม่ แต่นาง
