จ้าอย่าเพิ่งรีบร้อนเลย”
พูดเสร็จแม่โจวก็พูดขึ้นอีกว่า “ซานหยา เจ้าไปหยิบของในตู้เสื้อผ้าแม่ให้หน่อยสิ”
จางซานหยาดวงตาเปล่งประกาย ก่อนจะเปิดปากพูดว่า “ได้เจ้าค่ะ!”
พูดจบ จางซานหยาก็พูดด้วยสายตาลึกลับบางอย่าง “พี่หญิงใหญ่ ท่านแม่ปฏิบัติต่อท่านดียิ่ง! ท่านแม่ทำของสิ่งหนึ่งไว้ให้พี่ด้วย”
จางซิ่วเอ๋อมึนงงเล็กน้อย แม่โจวทำอะไรไว้ให้นางกัน?
แม่โจวมองจางซานหยาอย่างอบอุ่นแล้วยิ้มออกมานิด ๆ “แม่ก็ทำให้เจ้าด้วยเช่นกัน”
จางซานหยารีบโบกมือเป็นพัลวันพูด “ข้าไม่อยากได้หรอก ถ้าเกิดถูกท่านอาข้าเจอเข้า นางคงแย่งไปไม่ให้ข้าใส่ ทั้งยังจะทำลายของอีกด้วยซ้ำ!”
จางซานหยาพูดประโยคนั้นด้วยความเคียดแค้น เห็นได้ชัดว่าจางซานหยาเกลียดจางอวี่หมินอย่างไม่คิดจะปกปิดความรู้สึกนั้นเลยแม้แต่น้อย
จางซานหยาพูดจบนางก็เดินไปหยิบของออกมา
จางซิ่วเอ๋อจ้องมองแล้วก็นึกออกในทันที นี้เป็นผ้าที่ตนเองซื้อให้กับแม่โจวเมื่อก่อนหน้านี้
แม่โจวรับสิ่งของมาแล้วเปิดมันต่อหน้าจางซิ่วเอ๋อ
กลับเป็นชั้นในผ้าแพรชุดหนึ่ง
ฝีเข็มนั้นละเอียดถี่ยิบเพียงมองก็รู้ได้ว่าผู้ทำนั้นใส่ใจเพียงใด
แม่โจวหยิบชุดชั้นในมาทาบตัวของจางซิ่วเอ๋อ อย่างไรเธอก็เป
