บทที่ 300 ความคิด
จางอวี่หมินไม่ได้มีนิสัยซื่อ ๆ เหมือนจางต้าหู
ต่อให้จางต้าหูไม่พอใจคำพูดของแม่เถา แต่ส่วนมากเขาจะอดทนไว้
ทว่าจางอวี่หมินไม่เหมือนกัน นางจะโดนว่าไม่ได้!
ขณะนั้นจางอวี่หมินมองแม่เถาตาขวางและพูดด้วยน้ำเสียงถากถาง “นอกจากข้าจะมีคนแต่งงานด้วยแล้ว ข้าจะแต่งงานกับตระกูลดี ๆ ด้วย เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องห่วง ถึงตอนที่ข้ามีชีวิตดีแล้วเจ้าก็ไม่มีส่วนร่วม”
จางอวี่หมินไม่ใช่คนลื่นไหลอยู่แล้ว นางเอาใจเป็นแค่แม่เฒ่าจาง ไม่เคยเคารพพี่สะใภ้ทั้งสองมาแต่ไหนแต่ไร
ที่ก่อนหน้านี้นางไม่รังแกแม่เถาเพราะชอบร่วมมือกับแม่เถารังแกแม่โจว
และแม่เถาประจบนางด้วย
แต่ตอนนี้แม่เถาเปลี่ยนท่าทีไป จางอวี่หมินก็ไม่พูดดีกับแม่เถาเท่าไหร่
จางต้าเหอถลึงตาใส่แม่เถา “หุบปาก กินข้าวซะ”
จางต้าเหอก็ไม่ค่อยชอบน้องสาวจอมขี้เกียจกินเป็นอย่างเดียว และมักใหญ่ใฝ่สูงนัก แต่ตอนนี้จางต้าเหอไม่ค่อยอยากมีปัญหากับจางอวี่หมิน
จางอวี่หมินแค่นเสียง “คนบางคนสมควรจะมีชีวิตอับจน”
นางไม่ได้เจาะจงชื่อใคร แต่แม่เถารู้ตัวทันทีว่านางว่าตัวเอง
แม่เถาโมโหอยู่ในใจ ได้แต่กินข้าวอีกสองคำเพื่อผ่อนอารมณ์ให้เย็นลง
จางต้าเหออีกด้านกล่าวขึ้น “ท่านแม่ เป่าเกินก็อา
