จางต้าเหอส่งสายตาให้จางเป่าเกิน
จางเป่าเกินรีบยิ้มกว้างและคีบเนื้อให้แม่เฒ่าจาง “ท่านย่า อย่าโกรธไปเลย ถึงนังตัวขาดทุนจางซิ่วเอ๋อจะอกตัญญู แต่ข้ากตัญญูนะ รอให้ข้าแต่งงานเมื่อไหร่จะให้หลานสะใภ้คอยรับใช้ท่านย่าอย่างดี ให้ท่านย่าได้สัมผัสความรู้สึกที่มีคนคอยติดตามปรนนิบัติเป็นฝูง”
แม่เฒ่าจางได้ยินแบบนี้แล้วรู้สึกดีขึ้นไม่น้อย นางมองจางเป่าเกินและเอ่ย “เป่าเกิน มีเจ้านี่แหละที่ดีกับย่าที่สุด”
จางเป่าเกินได้ยินแล้วหัวเราะ และพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนหารือ “ถ้าอย่างนั้น…ท่านย่า แต่งเมียให้ข้าสักคนนะ ข้าจะได้ให้หลานสะใภ้คอยดูแลย่า”
แม่เฒ่าจางมองจางเป่าเกินอย่างพิจารณา “ตอนนี้เป่าเกินโตขนาดนี้แล้ว ต้องแต่งเมียแล้วแหละ เจ้าไปชอบลูกสาวบ้านไหนเข้าล่ะ?”
จางเป่าเกินกำลังจะตอบ จางอวี่หมินอีกด้านกลับรู้สึกเป็นภัยขึ้นมา
จางเป่าเกินต้องแต่งงานแล้วจริง ๆ แหละ แต่ถ้าจางเป่าเกินไปชอบหญิงในแคว้นเข้า สินสอดต้องไม่น้อยแน่ ๆ
ตำลึงเงินของที่บ้านในตอนนี้นางตั้งใจจะใช้เป็นสินสอดของตัวเองนะ
แม้ว่าเมื่อก่อนจางเป่าเกินจะเคยเอาใจจางอวี่หมิน แต่ไม่ว่าเรื่องใดก็ตามที่ขัดแย้งกับเป้าหมายแต่งเข้าตระกูลดี ๆ ของจางอวี่หมิน น
