บทที่ 297 ศึกไม่หน่ายเล่ห์
จางซิ่วเอ๋อมองหนิงอันตาขวาง “เจ้าโผล่มาจากไหนเนี่ย เดินไม่ให้สุ้มให้เสียงบ้างเลยหรือไง?”
นางตกใจหมด
เนี่ยหย่วนเฉียวทอดสายตามองจางซิ่วเอ๋อด้วยแววตาจริงจัง เขาไม่ได้สนใจคำถามคาดคั้นของจางซิ่วเอ๋อ แต่เอ่ยถามขึ้น “แผลบนตัวเจ้ายังเจ็บอยู่หรือไม่?”
จางซิ่วเอ๋อกล่าว “ข้าขอถามอะไรเจ้าอย่าง”
เนี่ยหย่วนเฉียวเพ่งมองจางซิ่วเอ๋อ “เจ้าว่ามา”
“เจ้าบอกข้ามาตามตรงนะ เมื่อวานเจ้ากับเถี่ยเสวียนสองคนไปหาเรื่องคนตระกูลเถามาใช่หรือไม่?” จางซิ่วเอ๋อเป็นคนเก็บอะไรในใจไม่ได้ พอตอนนี้เห็นเนี่ยหย่วนเฉียวจึงถามออกมาตรง ๆ
สายตาเนี่ยหย่วนเฉียวแข็งทื่อไป เขาใช้ความคิดก่อนจะเอ่ยขึ้น “เปล่า”
เขารู้สึกว่าถ้าเขาบอกจางซิ่วเอ๋อว่าเขาเป็นคนทำ จางซิ่วเอ๋อจะตำหนิเขาว่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่าทีแบบนี้ของเนี่ยหย่วนเฉียวแล้วแค่นเสียง “เจ้าอย่าคิดนะว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่”
ถึงแม้เนี่ยหย่วนเฉียวจะบอกว่าเปล่าด้วยท่าทีจริงจัง แต่จางซิ่วเอ๋อก็ยังคิดว่าเนี่ยหย่วนเฉียวเป็นคนทำ
ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็มีจุดให้สงสัยเยอะมาก
นอกจากเนี่ยหย่วนเฉียวแล้ว นางก็นึกไม่ออกว่ามีใครอีก
สายตาเนี่ยหย่วนเฉียววูบ
