ไหวเล็กน้อย เขาเอ่ยขึ้น “เจ้าอย่าคิดมากเลย ไม่ว่าอย่างไรยังมีข้าอยู่ เจ้าอยู่รักษาตัวไปอย่างเดียวพอ”
จางซิ่วเอ๋อเงียบไป นางคิดมากรึ? นางคิดมากตรงไหนกัน แค่ถามไถ่เรื่องนี้เท่านั้นเอง
ไม่รู้ว่าหนิงอันคิดอะไรอยู่ในหัวบ้างถึงโพล่งออกมาแบบนี้
แม้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะอดบ่นไม่ได้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าตอนเนี่ยหย่วนเฉียวพูดเช่นนี้นางสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น
‘ไม่ว่าอย่างไรยังมีข้าอยู่’ แค่ประโยคนี้ก็ทำให้จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่ามีคนให้พึ่งพา
จางซิ่วเอ๋อเพิ่งคิดถึงตรงนี้ก็ยกมือตีตัวเองไปหนึ่งที
คิดอะไรอยู่น่ะ ทำไมถึงคิดจะไปพึ่งพาเนี่ยหย่วนเฉียวกัน นางและเนี่ยหย่วนเฉียวไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน เป็นคนที่อยู่กันคนละโลก นางห้ามมีความคิดแบบนี้เป็นอันขาด
ในอนาคตเนี่ยหย่วนเฉียวต้องไปจากที่นี่ ส่วนนางก็ต้องมีชีวิตเรียบง่ายของตัวเอง
ต้องเป็นเพราะช่วงนี้นางเหนื่อยเกินไป มีเรื่องให้หงุดหงิดใจมากเกินไป จนนางรู้สึกว่าตัวเองควรหาสักคนไว้พึ่งพา ต้องเป็นแบบนี้แน่ ๆ
เมื่อคิดได้ดังนั้นจางซิ่วเอ๋อก็ยื่นมือออกมา
แต่หนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่ได้จะตีตัวเอง นางรู้สึกรำคาญใจจึงยื่นมือจับผมตัวเอง
แต่มือของจางซิ่วเอ๋อที่ยกขึ้นมากลับวางลงไม่ได
