้
นางกะพริบตามองเนี่ยหย่วนเฉียวที่จับข้อมือของนางไว้และถาม “เจ้าทำอะไร?”
เนี่ยหย่วนเฉียวจ้องจางซิ่วเอ๋อและพูดด้วยท่าทีขึงขัง “ทำไมต้องตีตัวเองด้วย?”
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวอย่างอ่อนใจ “ข้าไม่ได้ตีตัวเอง”
“เมื่อกี้ข้าเห็นอยู่” น้ำเสียงเนี่ยหย่วนเฉียวแน่วแน่
จางซิ่วเอ๋อพยายามให้ตัวเองอดทนไว้ก่อนจะพูดขึ้น “ข้าแค่ตีตัวเองเบา ๆ เพื่อเป็นการเตือนเฉย ๆ”
“เตือนตัวเองเรื่องอะไร?” เนี่ยหย่วนเฉียวถามเสียงเข้ม
ไม่รู้ทำไม เขาเห็นจางซิ่วเอ๋อตีตัวเองก็นึกไปถึงเรื่องที่จางซิ่วเอ๋อฆ่าตัวตายคราวก่อน เขาเป็นห่วงว่าถ้าจางซิ่วเอ๋อเจอเรื่องลำบากอีกจะเลือกเดินเส้นทางเดิม
พอคิดมาถึงตรงนี้ เนี่ยหย่วนเฉียวก็ใจไม่ดี
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้หรอกว่าการกระทำที่ตัวเองทำไปโดยไม่คิดอะไรจะส่งผลให้เนี่ยหย่วนเฉียวคิดมากและคิดไปไกลขนาดนี้
จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างเหนื่อยอ่อน “เรื่องนี้ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับเจ้านะ”
เนี่ยหย่วนเฉียวได้ฟังก็มีสีหน้าหม่นหมองลง ไม่เกี่ยวอะไรจริง ๆ เหรอ…
“เจ้าปล่อยข้านะ” จางซิ่วเอ๋อขยับข้อมือ โดนเนี่ยหย่วนเฉียวจับไว้แบบนี้นางไม่ค่อยสบายตัวสบายใจเท่าไหร่
เมื่อเห็นแบบนั้น เนี่ยหย่วนเฉียวถึงปล่อยมืออย่างรู้สึก
