ตัวช้า
ทว่าเขาปล่อยผ่านหน้าจางซิ่วเอ๋อไปประหนึ่งสายลม
จางซิ่วเอ๋อเห็นท่าทีแบบนี้ของเนี่ยหย่วนเฉียวแล้วลูบจมูกตัวเองพร้อมพึมพำ ทำไมถึงรู้สึกว่าอารมณ์หนิงอันไม่ค่อยดีล่ะ
จางซิ่วเอ๋อไม่รู้หรอกว่าที่เมื่อกี้เนี่ยหย่วนเฉียวเหม่อลอยเพราะเขาชะงักกับสิ่งที่จางซิ่วเอ๋อถาม
จางซิ่วเอ๋อในตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
แต่ก็เกี่ยวชัด ๆ
เขารู้สึกว่าควรให้จางซิ่วเอ๋อได้รู้ แต่จะทำอย่างไรให้จางซิ่วเอ๋อรู้ล่ะ ถ้าจางซิ่วเอ๋อรู้แล้วจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เนี่ยหย่วนเฉียวยิ่งคิดยิ่งสับสน
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าเนี่ยหย่วนเฉียวเป็นคนประหลาดจริง ๆ ตัวนางเองเดาไม่ออกเลยว่าเนี่ยหย่วนเฉียวคิดอะไรอยู่ในใจ
นางส่ายหัวและเดินไปทางสวนลาน
เมื่อมาถึงสวนลานก็เห็นว่าเถี่ยเสวียนยืนอยู่ตรงนั้น
จางซิ่วเอ๋อมองเถี่ยเสวียนและเอ่ยขึ้น “ขอบคุณเจ้านะ”
เถี่ยเสวียนตอบโดยไม่คิดอะไร “ไม่ต้องเกรงใจ เรื่องเล็กน้อยน่ะ วันหน้าหากมีใครรังแกเจ้าอีกเจ้าก็บอกเจ้านายกับข้า พวกเราไม่ปล่อยพวกเขาไว้หรอก” เถี่ยเสวียนกล่าวยิ้ม ๆ
“เถี่ยเสวียน” เสียงเย็นยะเยือกและแฝงแววข่มขู่ดังมา
เถี่ยเสวียนหันกลับไปมองเนี่ยหย่วนเฉียว “เจ้านาย?” ตัวเองไม่ได้พูดอะไร
