ผิดนี่ ทำไมจู่ ๆ เจ้านายถึงมีท่าทีเช่นนี้กับตัวเองล่ะ
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าเป็นคนทำ”
พูดมาถึงนี่จางซิ่วเอ๋อมีสีหน้าจริงจังรวมถึงน้ำเสียงก็จริงใจมากขึ้น “แต่ก็ต้องขอบคุณเจ้ามากนะ”
เถี่ยเสวียนมองจางซิ่วเอ๋อด้วยความสงสัยก่อนจะหันไปมองเจ้านาย แล้วถึงรู้ตัว นี่เจ้านายตัวเองไม่ได้บอกเรื่องนี้กับจางซิ่วเอ๋อตอนเจอนางหรือนี่
ที่จางซิ่วเอ๋อเดินเข้ามาและพูดขอบคุณก็ลวงเขาน่ะสิ!
เถี่ยเสวียนรู้จักเจ็บปวดขึ้นมา ทำไมคนที่ถูกทำร้ายต้องเป็นเขาตลอด!
“เจ้านาย ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะขอรับ ข้าคิดไม่ถึงว่า…” พูดเสร็จเถี่ยเสวียนก็หันไปมองจางซิ่วเอ๋อ ใครจะไปรู้ว่าจางซิ่วเอ๋อจะทำแบบนี้ ศึกไม่หน่ายเล่ห์จริง ๆ
เนี่ยหย่วนเฉียวมองเถี่ยเสวียนนิ่ง ๆ และเอ่ยขึ้น “เจ้าไปทำอะไรของเจ้าเถอะ”
เถี่ยเสวียนรู้สึกโล่งอกในบัดดลและตอบทันที “ข้ากินเยอะไปหน่อย ขอไปเดินย่อยก่อนนะ”
เมื่อเถี่ยเสวียนไปแล้ว ในสวนลานจึงเหลือเพียงจางซิ่วเอ๋อและเนี่ยหย่วนเฉียว
ทั้งสองจ้องมองกันและกัน เนิ่นนานไม่มีใครพูดจา
สุดท้ายจางซิ่วเอ๋อเป็นคนปริปากก่อน “เจ้าดีกับข้ามากจริง ๆ จนข้าละอายเกินกว่าจะรับไว้
