”
เนี่ยหย่วนเฉียวมองจางซิ่วเอ๋อนิ่ง ๆ เขาสมควรต้องดูแลจางซิ่วเอ๋อ ที่จางซิ่วเอ๋อเป็นแบบนี้ในตอนนี้เป็นความผิดของเขาทั้งหมด แม้จะไม่ใช่ความตั้งใจของเขา แต่ท้ายสุดแล้วเขาก็สร้างผลกระทบต่อทั้งชีวิตของจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ
อีกอย่าง ต่อให้ไม่พูดเรื่องก่อนหน้านี้เขาก็ต้องรับผิดชอบชีวิตจางซิ่วเอ๋อ
“แม่นางซิ่วเอ๋อ” เนี่ยหย่วนเฉียวปริปาก เสียงเรียกนั้นทุ้มต่ำ
จางซิ่วเอ๋อมองเนี่ยหย่วนเฉียว รอคอยสิ่งที่เนี่ยหย่วนเฉียวจะพูดต่อไป
“หมอเมิ่งใช่คนในใจของเจ้าหรือไม่?” สุดท้ายแล้วเนี่ยหย่วนเฉียวก็ทนไม่ไหว ตัดสินใจจะถามด้วยตัวเอง
วันนี้ที่กินข้าวมื้อเที่ยงกัน จางซิ่วเอ๋อดูปฏิบัติกับหมอเมิ่งดีเป็นพิเศษ
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแบบนั้นแล้วตกใจ นางร้องเสียงหลงออกมาทันทีและกระโดดไปข้างหลังพร้อมโวยวาย “หนิงอัน เจ้าหมายความว่าอย่างไร ทำไมเจ้าถึงพูดจาเหลวไหลเหมือนบรรดาหญิงขี้นินทาในหมู่บ้านล่ะ”
