อ๋อชี้กับข้าวในกะละมังพร้อมกล่าว “กับข้าวแค่นี้พอให้พวกพ่อกินกันสามคนเท่านั้น ถ้าเอาไปให้ย่าข้าแล้ว พวกพ่อสามคนจะไม่กินงั้นหรือ?”
จางต้าหูขยับริมฝีปาก มองไปมองมาและรู้สึกว่าไม่ให้แม่โจวกินนั้นคงไม่เหมาะ ไม่ให้จางซานหยากิน จางซานหยายังเด็กขนาดนั้น จะไม่ให้กินก็ไม่เหมาะเช่นกัน หากไม่ให้ตัวเองกิน? เขาเองก็ไม่ได้กินของดีแบบนี้มาหลายปีแล้วนะ
จางต้าหูลังเลพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้น “พวกเรากินให้น้อยลงคนละนิดละหน่อยก็พอแล้ว”
จางซิ่วเอ๋อโกรธจนหัวเราะออกมา จางต้าหูเข้าใจจัดสรรดีจริง ๆ!
“เรื่องอะไรแม่ข้ากับซานหยาต้องยอมกินให้น้อยลงด้วย? อีกอย่าง ถ้าพ่ออยากตอบแทนบุญคุณย่าข้าก็ตอบแทนด้วยความสามารถของตัวเอง อย่ามาใช้ของของข้า!” น้ำเสียงจางซิ่วเอ๋อเริ่มขุ่นเคือง
จางต้าหูชะงัก โดนจางซิ่วเอ๋อย้อนจนเสียหน้า
ผ่านไปพักหนึ่งกว่าจางต้าหูจะพูดเสียงแผ่ว “ที่จริงย่าเจ้าก็ดีกับพวกเจ้ามากนะ”
จางซิ่วเอ๋อย้อนถาม “ย่าดีกับพวกข้ามากหรือ? ดีกับพวกข้าแบบที่แม่ป่วยแต่นางไม่ยอมออกเงินให้ พ่อคิดว่าทำไมเมื่อวานนางถึงทะเลาะกับคนตระกูลเถาล่ะ? ไม่ใช่เพื่อเงินหรอกหรือ!”
“ข้าจะบอกให้นะ ถ้าไม่มีข้า เด็กในท้องแม่ข้าคงไม่ม
