ีทางได้คลอด! แล้วพ่อก็จะได้เป็นคนไร้ทายาทแน่นอน!” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงเย็น
จางต้าหูตบตะเกียบลงกับโต๊ะ “เจ้าพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“ข้าพูดจาอย่างไร? ข้ามีของให้กินยังรู้จักนึกถึงพ่อ ต่อให้โมโหพ่อแค่ไหนก็รู้จักเอามาให้พ่อ แต่ย่าข้าล่ะ? ช่วงนี้ที่บ้านได้กินเนื้อก็ไม่มีส่วนของพ่อเลยใช่ไหม? อย่าว่าแต่ช่วงนี้เลย ต่อให้เป็นแต่ก่อนของดีที่บ้านเคยเข้าปากพ่อเสียเมื่อไร?”
“อีกอย่าง ถ้าท่านย่าข้ารักพวกเราจริง ๆ ทำไมไม่เอาเงินออกมารักษาแม่ข้าล่ะ? แม่ข้าต้องรักษาต้องกินข้าว! มีสิ่งไหนไม่ต้องใช้เงินบ้าง? ย่าข้าไม่ออกข้าก็ต้องออก! นี่หรือคือการแสดงออกที่นางรักข้าและแม่ข้า?”
“ถ้าเมื่อก่อนที่บ้านไม่มีเงินยังไม่เท่าไหร่ แต่ครั้งนี้ตระกูลเถาให้เงินมาแล้ว เหตุใดย่าข้าถึงไม่ยอมเอาออกมา?”
จางซิ่วเอ๋อถามกลับเป็นชุดจนจางต้าหูอึ้งอยู่ตรงนั้น
เนิ่นนานนักจางต้าหูถึงได้สติกลับมา และพูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ “เรื่องนั้น….”
“ท่านพ่อ ข้าว่าพ่อน่ะซื่อเกินไป โดนรังแกแล้วยังไม่รู้ตัวอีก ย่าข้าก็เหมือนกับลุงสามข้านั่นแหละ ต่อหน้าทำเหมือนหวังดีกับเรา แต่ลับหลัง….เรื่องเมื่อวานพ่อก็เห็นแล้วนี่ว่าลุงสามทำกับพ่ออย่างไร? พวกเขาทำร
