้ายแม่ข้าจนเป็นแบบนี้สุดท้ายกลับมาโทษว่าเป็นความผิดของพ่อ! พวกเขาจะบอกว่าทั้งข้าและแม่ข้า พวกเราสมควรต้องตาย ส่วนพ่อก็สมควรเป็นคนไร้ทายาท!” จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียงเย็น
พอนึกถึงจางต้าเหอ ใจของจางต้าหูก็เย็นวาบไปครึ่งดวง
เขาพอจะเถียงแทนแม่เฒ่าจางได้อยู่บ้าง แต่เมื่อวานจางต้าเหอทำทุกอย่างซึ่ง ๆ หน้าแล้ว ต่อให้จางต้าหูไม่อยากเชื่อก็ต้องยอมรับอยู่ดี
ดูเหมือนเขาจะยังไม่รู้จักจางต้าเหอดีพอ
แต่เขาก็ยังกัดฟันพูดออกไป “เขาหาเงินได้ จะโมโหในใจบ้างก็เป็นเรื่องปกติ”
“เขาหาเงินได้ก็จริง แต่เขาหาเงินได้แล้วครอบครัวของเขาไม่ต้องกินข้าวหรือ? เสบียงของที่บ้านมีแต่พ่อกับแม่ที่ดูแลอยู่ เสบียงที่นำไปขายเอาเงินในแต่ละปีมากขนาดไหนเชียว? ข้าว่าไม่น้อยไปกว่าที่จางต้าเหอเอากลับมาหรอกกระมัง?” จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าจางต้าหูเหมือนเป็นท่อนไม้ ที่ต่อให้นางพูดอะไรไปก็ไม่เข้าหูเขา
จางต้าหูได้ยินแบบนั้นก็ชะงักไป
จางซิ่วเอ๋อพูดต่อ “เขานำเงินกลับมา พ่อนำเสบียงกลับมา เท่ากับว่าหายกันแล้ว แต่งานเล็กใหญ่ที่บ้านใครเป็นคนทำล่ะ? แล้วสุดท้ายล่ะ? ครอบครัวของเขาได้กินอิ่ม แต่พ่อดูแม่ข้าและน้องสาวข้าสิต้องอดอยาก
