ขนาดไหน?”
“สุดท้ายแล้วพวกเขายังรังเกียจพ่อว่าเป็นตัวถ่วงอีก!” จางซิ่วเอ๋อเสริมประโยคท้าย
ก่อนหน้านี้จางต้าหูไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้เลย เขาเป็นผู้ชายซื่อ ๆ ที่สนแต่หน้าที่ตัวเอง คิดเป็นแค่กตัญญู รู้แค่ว่าต้องทุ่มเทให้บ้านนี้ เหนื่อยนิดลำบากหน่อยก็ไม่เป็นไร
แต่บัดนี้เขาได้ฟังจางซิ่วเอ๋อพูดและนึกถึงท่าทางเมื่อวานของจางต้าเหอ รวมถึงเรื่องที่แม่เฒ่าจางไม่ให้เงิน ก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมา
เขาขยับปาก คิดจะพูดจาตอบโต้จางซิ่วเอ๋อ แต่อ้าปากแล้วจางต้าหูกลับพบว่าไม่ว่าตัวเองจะพูดอะไรก็ไม่มีน้ำหนักพอ
จางซิ่วเอ๋อมีท่าทางไม่เป็นมิตร น้ำเสียงฉุนเฉียว แต่คำพูดของจางซิ่วเอ๋อดูจะมีเหตุผลจริง ๆ
แม่โจวมองจางต้าหูพลางกล่าว “ต้าหู ซิ่วเอ๋อเป็นเด็กหุนหันพลันแล่นไปหน่อย เจ้าอาจจะไม่ชอบฟังสิ่งที่นางพูด แต่เจ้าลองคิดดูสิ….ที่นางพูดมาใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล”
“ข้าให้กำเนิดลูกเจ้าถึงสามคน เจ้ารู้สึกไม่ดีเพราะไม่มีลูกชาย แต่เจ้าไม่คิดบ้างเหรอว่าก่อนหน้านี้ข้าก็เคยท้องเด็กผู้ชายเหมือนกัน…..” แม่โจวพูดมาถึงตรงนี้ก็อดตาแดงไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วชะงักไปเล็กน้อย แม่โจวเคยท้องเด็กผู้ชายเหรอ?
เรื่องเมื่อใดกัน? ทำไมตัวเองไม่เคยได้ยินใครพูดถึ
